Zichtbare pijn geeft mensen steun en erkenning dat er écht pijn is. Het is voor iedereen te herkennen en te begrijpen. Daarentegen dragen we ook onzichtbare pijn in ons mee, die niet begrepen wordt door iedereen in onze omgeving. Het zijn echter de geheime wonden die ons wel degelijk sturen in ons leven! We willen ze afdekken en beschermen. Dit lukt niet altijd, er komen triggers die de wond weer openrukken, want de wond wil zo graag gehoord worden – het zijn de loeiende koeien in onze dromen, zij die wakker houden in de nacht, zij die ons doen dwalen….

Ik deel graag mijn ervaring en inzichten na een immens indringende zichtbare pijnervaring en wat dit heeft losgetrild naar de onzichtbare pijn in mijzelf

De onverklaarbare kaakstoot in mijn gezicht

Vorig jaar juni ben ik door een (voor mij) onbekende jongeman vanuit het niets keihard geslagen in mijn gezicht in mijn stamkroeg. Hij vroeg steeds ‘Ken je me nog?’ en nee, ik kende hem niet. Niemand snapte er iets van! Een bizarre gebeurtenis die mij in een radeloze verwarring had gebracht.

De mensen om mij heen zagen de klap, de dagen erna de dikke opgezwollen lip en kaak met de bloeduitstortingen in mijn gezicht. Onbekenden spraken mij erop aan dat ik nu ‘het recht’ had om aangifte te doen, hij was een klootzak. Er waren ook mensen die me probeerden te sussen en attendeerden mij erop dat ik ZIJN LEVEN zou verknallen door het strafblad wat ik hem zou bezorgen. Een omgekeerde wereld! Alsof de woestelingen maar door mogen gaan, hun recht mogen halen! Waar gaat het heen in de wereld? De dader bleek wel vaker een kort lontje te hebben, stond bekend als iemand die snel getriggerd was en dan ‘flipte’. Je had je maar beter waakzaam te houden bij hem, voorzichtig in je gedrag en woorden te zijn. Hij had al vaker mannen geslagen, echter nog nooit een vrouw. Ik was de limiet voor hen die hem kenden, ik had er iets aan te doen volgens velen in het dorp. Ik snapte er niets van! Mannen mogen wel mannen slaan? En waarom diende ik nu net de vrouw te zijn die hier de klap diende te krijgen?

Ik voelde mij alleen maar ontroostbaar! Ik kon alleen maar huilen! Zo sta je te dansen op je eigen podium, doe je je eigen dingetje omdat het je blij maakt en plotseling schijn je iemand onbewust te triggeren… En die neemt het heft in handen door daar met geweld even het recht te halen!

Dan heb ik een proces aan te gaan als ‘slachtoffer’ om na de aangifte bij de politie aan te tonen hoe gewond ik wel niet ben geraakt. Niet alleen de beschadiging aan de buitenkant – mijn lichaam- zichtbaar letsel, maar ook de emotionele schade, hoe ik beschadigd ben in mijn veilige ruimte – de onzichtbare pijn. Hoe gewelddadige parasieten je leven opeens kunnen verknallen!!!! Het is de omgekeerde wereld!!! Ik heb het geluk gehad dat het tafereel door de bewakingscamera’s is vastgelegd, anders was het met een sisser de doofpot in gegleden onder het mom van ‘ je hebt het vast zelf uitgelokt, je bent te sexy, je danst te uitbundig, je stelt je aan, etc….’
Pas een week later hoorde ik van hem dat ik hem had getriggerd, zes weken ervoor, tijdens het dansen op live muziek in een kroegje. Hij kwam dus na 6 weken ‘verhaal’ halen om iets waar ik me niet van bewust was geweest… Ik had zijn gezicht aangeraakt en iets van zijn haar gezegd. Ik kon me echt niets herinneren! Wat ik me kon voorstellen is dat ik heb staan dansen, mijn haar zijn gezicht heeft aangeraakt, ik mijn excuses heb aangeboden en een zachte streling over zijn wang heb gedaan met ‘kusje erop’. Hij had kort haar. Het was een hardrock bandje in een hardrock cafe, daar zijn alleen maar wilde bossen haar en unieke personages! Wie ben ik om daar iets van te zeggen?! Ik bewonder ze juist allemaal en vind het heerlijk om te zien hoe ieder uniek is in zijn/haar verschijning! Echter, dat was dus DE TRIGGER…..

In deze periode kwam het beeld naar boven van ‘onzichtbaar en zichtbaar’.

We dragen namelijk heel veel onzichtbare wonden in ons, ooit in ons leven veroorzaakt door een ander, door een shock, een flits, een sluipmoordenaar die in onze veilige en heilige ruimte is binnengedrongen. Het moment waar onze zielehuid is afgerukt. Het zijn de onzichtbare wonden die ons triggeren en nog meer wonden veroorzaken, omdat we druk bezig zijn de eerst geslagen wond te bedekken.

Dank uitspreken

Na een intensieve healing periode, waarbij ik mijn eigen zelfvertrouwen weer diende terug te vinden, de angst voor de buitenwereld en mensen met potentiële triggers er weer kon laten zijn, ontdekte ik het inzicht dat ik anderen onbewust liet als ik mijn geheime en onzichtbare pijn niet ging delen met de persoon waarvan ik nog steeds hoopte dat hij besefte wat hij had gedaan: mijn vader. Ik heb hem na dit (voor mij diepgaand) inzicht direct gebeld, uitgesproken dat ik van hem houdt, dat ik dankbaar ben voor alle lessen waar ik ooit zo tegen aan heb geschopt. Het altijd moeten werken in het eigen bedrijf van mijn ouders, het niet ontvangen van erkenning en beloning voor wat ik goed had gedaan heeft mij perfectionistisch gemaakt waardoor ik de kantjes er niet van af liep! Het maakte me een werknemer waar elke werkgever U tegen kon zeggen. Dankjewel daarvoor! Dat het mij ook faalangst had gegeven werd een uitdaging die ik zelf mocht overwinnen, dankjewel daarvoor! Mjjn vader was (en is) een rebel, hij zit vol vuur, hij is altijd met zijn daadkracht en zijn gevoel voor rechtvaardigheid de wereld ingegaan, wat hem niet geliefd maakte in de ogen van mensen. Mijn rebelse energie heb ik van hem, dankjewel daarvoor! Dat hij het niet altijd even attent bracht, zelfs mensen bang maakte, heeft mij de taal van het hart leren vinden, hoe ik het vanuit mezelf kon brengen, zonder een ander aan te vallen, dankjewel daarvoor! Mijn vader heeft destijds mijn keuze om mijn relatie te beëindigen en mijn nieuwe weg naar meer spiritualiteit afgewezen, waardoor er afstand in de familie kwam en er ruim anderhalf jaar geen contact was. Juist in deze periode kon ik mezelf terugvinden en uiteindelijk opnieuw contact gaan maken met de familie, dankjewel voor deze bezinningstijd! Zo heb ik mijn vader op vele manieren bedankt.

Het uitspreken van geheimen haalt ‘de waan van de dag’ weg; het geheim van het geheim

Ik heb ook de geheimen uit mijn jeugd gedeeld met mijn vader. Hij wist van niets. Ik hield hem dus ‘in de waan van de dag’. Hij hoefde nergens op te antwoorden, ik vroeg geen advies of goede raad, geen acceptatie of spijtbetuiging… Niets. Het ging mij erom dat hij nu wist wat mij altijd heeft gestuurd, wat mijn onzichtbare wonden zijn geweest, wat mijn littekens zijn geworden, wat ik nog nooit eerder heb uitgesproken aan hém. Wel aan anderen: aan mijn therapeuten en mijn vrienden én in mijn blogs. Echter dat was niet aan de bron!

Tot het moment dat ik het met hem deelde bleven de oude koeien loeien, bleven de klaagzangen over de mistige velden gaan.

Ik weet hoe eng het is om in al je kwetsbaarheid je zielepijn op het hakblok te leggen. Het zwaard kan je doormidden splijten.

Je voelt je waardeloos, een mislukking, de mislukte dochter die niet aan de verwachtingen heeft voldaan, niet het gewenste ideaalbeeld heeft gecreëerd. Het draagt de faalangst, het niet goed genoeg zijn, in de ogen van…. Ja, van wie? Ik dacht het zelf, ik vulde het zelf in! Het was zijn taal van de liefde! Hij gunde mij het goede leven, deed het uit alle goede bedoelingen! Echter, als ik niet alles – in veiligheid – er kon laten zijn, kon ik het ook niet delen – met hem. Ik had eerst mijn eigen veilige en heilige ruimte te creëren, pas daarna kon ik het uitspreken.

Ik had eerst zelf door het slijk van de sloot te gaan, om de liederen van de koeien te ontrafelen. Dat is de reis naar binnen aangaan, om je eigen held(in) te worden.

Het is het uitspreken van dat wat er door je heel gonst, dat wat steeds weer aan de oppervlakte komt en zo graag gehoord wil worden, de fluisteringen van de onzichtbare pijn, juist daar waar je niet in liefde bent naar jezelf… Uitspreken zonder verwachting, zonder het verlangen nog begrepen te worden.

Zij die onwetend zijn – zijn doofstom gelaten. Zolang wij ze in onwetendheid houden – laten we hen doofstom.

De dader heeft er geen weet van dat hij of zij dader is! Zolang we het niet uitspreken, laten we de ander ‘in de waan van de dag’.

Triggers naar deze onzichtbare, niet erkende wonden, worden afgevuurd op onschuldige mensen die niets met de bestaande wond te maken hebben!

Triggers die nieuwe slachtoffers veroorzaken! We hebben terug naar de bron te gaan, te luisteren naar dat wat er fluistert, in onszelf.
Als we beseffen dat de dader er geen weet van heeft dat hij of zij dader is geweest, ooit, stap je in het veld van vergeving. Dan kun je ‘vergelding’ laten.

Healing? Affirmaties? Goedpraten? Verhuizen naar een ander land? Het zal de bron van de wond niet wegnemen. Inzicht in dat wat er werkelijk is, het gaan omarmen, doorleven, indalen in de pijn, dat zal je terug in de liefde brengen – naar jezelf én de ander. Dit is de enigste weg. Het is de dans met het donker.

Ik besef mij terdege dat ik in mijn verleden ook dader ben geweest door slachtoffer van iets te zijn geworden, dat mijn emmer daardoor overliep en ik wel eens een braakvloed van ellende op (een onschuldig) iemand heb uitgestort! Ik wilde dat niet meer! Ik wilde dat het stopte, ik wilde opnieuw vrede in mezelf gaan vinden… Ik wilde niet meer bij de kopjes thee met cake klaagzangen laten horen!

Terugkomend op de klap: het heeft mijn fundering weggeslagen en de aangeraakte pijn heeft me destijds opnieuw door het slijk van de blubbersloot getrokken. Ik was hier een ‘onbewuste dader’ in de beleving van ‘mijn dader’, die mij slachtoffer maakte……

Echter: het gaat er niet om wat je overkomt, maar hoe je ermee omgaat!

Geweld en boosheid lost niets op. Ik had in angst kunnen blijven leven, ik had terug in mijn schulp kunnen gaan, mijn tomeloze energie minder laten stromen, minder uitbundig kunnen gaan dansen, minder vrouwelijkheid en kracht gaan uitstralen, zodat ik minder iemand zou gaan ‘triggeren’ in zijn of haar (onbewuste) pijn. Bullshit natuurlijk! Dan doe ik zelfmoord! Dan laat ik de sluipmoordenaar toe van mijn eigen levensvreugde! Dan stop ik de kraan van mijn creatie energie!

Inzicht in de rode draad van je leven geeft je de mogelijkheid om je koers te veranderen, en op je eigen pad te blijven, in dat wat jij wilt wat je leven binnen komt wandelen. Juist hier je heiligheid gaan bewaken. Stand your ground!
Er zullen altijd mensen blijven die iets van je gaan vinden, het er niet mee eens zijn… Dat wetende, ga je gewoon je eigen pad bewandelen… Je gaat door, in zachtheid voor jezelf, want dat is wat jij wilt, wat jij hebt te doen, wat jij in het licht wilt zetten.

Laten we ons licht niet dimmen omdat het iemand triggert!!!

Laten we een licht zijn voor hen die het nodig hebben, voor hen die ook hun eigen koers willen gaan varen, voor hen die hun onzichtbare pijn willen gaan omarmen, voor hen die hun eigen gebed nu zelf willen gaan manifesteren, voor hen die geen erkenning meer aan de wereld om hun heen nodig hebben, maar erkenning aan hun eigen bestaan geven!

Yes, let’s rock the stage of your life!

Wij komen met een gebed in dit leven. We hopen dat we al onze wensen vervuld krijgen door onze ouders, dat zij ons het juiste meegeven om elke storm aan te gaan, om onze vleugels uit te kunnen slaan en wij een veilige haven hebben om op terug te vallen. Dan wordt je wakker, je ziet eens terug op je leven en denkt WHAT THE F*CK! Ik zit vol pijn, radeloosheid, draag allemaal lasten en ellende van anderen, kan mezelf niet begrenzen en iedereen zeurt en vindt iets van mij! Wat heb je dan te doen? Je hebt het zelf te doen, altijd al. Zelf de verantwoordelijkheid oppakken van je leven, zelf de creatie manifestator gaan zijn, zelf je eigen plek gaan innemen, je eigen nog onbekende pad gaan bewandelen. Geen excuses en smoesjes meer van ‘ik heb het nooit geleerd, ik ben gewond geraakt door die en die en dat en dat..’

 

KLik hier om het e-book te downloaden

Het raakt me altijd intens als ik mensen in hun ‘zielig zijn’ zie worstelen. Zij die zichzelf op de pijnbank hebben vastgebonden. Ik zie waar ze uit de liefde zijn, ik herken de roep die in hun dwaalt! De worsteling en het gevecht met zichzelf….. En ik zie hoe prachtig ze werkelijk zijn! Hoe ze zichzelf kunnen bevrijden! Voorheen wilde ik deze mensen uit de put halen, het licht aanwijzen en hen aanreiken wat te doen. Dat is mijn oude Redster energie, zij die de pijn bij een ander ziet en probeert te redden, ongevraagde adviezen geeft (in de soep van anderen roert). Nu weet ik heel helder dat het pas helpt als de ander écht wil en er zélf voor kiest om de teugels op te pakken, naar de roep gaat luisteren en zélf gaat kiezen voor de eigen liefde. Ze hebben eerst zelf te voelen hoe pijnlijk de vast gesnoerde touwen zijn in hun eigen bestaan. De noodzaak om los te breken dienen ze eerst zelf tot in de wortels te voelen…. Dat is wakker worden…

De Redster energie is een vlinder eerder uit zijn coconnetje willen bevrijden, met alle goede bedoelingen….

Licht werken: een inspiratie Zijn

Het werkelijk doorvoelen waar je in liefde bent en uit de liefde is de poort naar bevrijding. Inzien waar je in je eigen creatie bent en waar niet. Werkelijk eerlijk naar jezelf gaan zijn, helderheid in de leugens naar jezelf. Mezelf bevrijden van de Redster energie was een reis naar binnen gaan. Mijn beste leermeesters in deze reis lieten mezelf ontrafelen, zonder voorgekauwde inzichten en kennis. A-Ha momenten vol inzichten en openbaringen. Dat is wat ik nu wil zijn: mijn licht schijnen, zorgen dat ik vindbaar ben voor hen die zoekende zijn. Ik sta bij mijn deur en open voor hen die echt een JA zeggen tegen zichzelf, die in de liefde willen stappen of reeds zijn gestapt en verdieping zoeken, zij die hun bezielde leiderschap willen oppakken, zij die hun eigen puurheid in het licht willen zetten, bij elke ademteug, bij elke stap.

Handvaardigheid en creativiteit om vanuit je wilde natuur je eigen soep te koken

Met recepten voor de liefde….  Hoe te dansen met het donker…. De rode draad vinden, de vele verhalen die we in ons dragen naar het licht brengen….  Ja.. Dit is licht werken, dit is lichte energie, hier stroomt de liefde voor alles en iedereen tomeloos en vreugdevol!

Met een inspirerende creatie groet,

Siska