Je kent het vast wel, dat we klagen over de rondslingerde sokken van een ander….

Maar gaat het echt om de slordigheid van je partner of je kind, of ligt hier iets – tot nu toe nog niet bekend – onder verborgen? Als je echt diep gaat duiken en jezelf gaat bevragen, zal je misschien wel eens tot een ander inzicht kunnen komen…

Wat wil de irritatie van de sok je werkelijk vertellen?

Misschien hou jij juist van een opgeruimd huis.

Misschien laat jij juist helemaal niets slingeren en heb je het gevoel dat een ander dat ook dient te doen. Jij hebt als belangrijke leefregel voor jezelf ‘opruimen doet mij goed voelen’.

Misschien raak jij je focus kwijt als er altijd maar troep door het huis slingert en kun je pas weer focus en rust ervaren als het netjes is. Je raakt dus geïrriteerd als een ander jouw rust verstoort.

Waar komt die opruimdrift vandaan?

Hoor jij misschien een heel klein stemmetje van wie jij dient op te ruimen? Ligt er iets onder verborgen dat je een oordeel geveld krijgt als je niet opgeruimd hebt? Wie geeft een cijfer op jouw opgeruimde huis? Jijzelf of een onbewuste ander?

Ik herinner me dat ik vroeger wel eens riep dat ik er een derde kind bij had die ik ook achter z’n kont moest zitten om op te ruimen. Het kon mijn humeur écht verpesten. Dan stampte ik door het huis heen ‘Ook dát nog opruimen, ik heb al zo veel te doen!!’

Maar was dat echt zo?

Voorheen ruimde ik extreem op als er bezoek kwam, het huis diende er ‘spik en span’ uit te zien. Als er onverwachts bezoek kwam rakelde ik het ene na het andere excuus op… Waarom toch al die excuses?

Als ik iemand in mijn auto ergens mee naartoe nam, diende die auto eerst helemaal schoon te zijn…. Het had zeker zijn voordelen, want door die autorit had ik weer een schone auto. Maar waarom? Het had als neveneffect dat ik op een gegeven moment het vervelend vond als die persoon in mijn auto moest, want dan MOEST ik eerst weer schoonmaken… Net als het huis… Ik koppelde die personage dus aan opruimen en schoonmaken. Zij had haar huis altijd netjes, ze ruimde zelfs in míjn huis op, ze zette zelfs spullen anders neer, tot mijn grote ergernis…. Ik wilde het dus ook opgeruimd hebben zodat zij overal van af zou blijven. Snap je ‘m? Een totaal verkeerde begrenzing en bewaken van mijn grenzen was ik hier aan het doen. Het bracht me alleen maar irritatie…..

Waarom kon ik mezelf niet dat opgeruimde huis gunnen?
Waarom niet die schone auto voor mezelf, omdat het mij zelf zo’n fijn gevoel gaf?

De verstopte gedachte

Er ligt een diepe sturende gedachte onder verborgen waar ik liever geen contact mee wilde hebben, maar toch opborrelde, elke keer opnieuw: een oude diep ingeslepen wond van ‘niet genoeg zijn’. Dat ik verlangde goed genoeg te zijn, perfect zelfs, met zo’n netjes opgeruimd huis en die schone auto. Dat ik complimentjes kon ontvangen i.p.v. oordelen over wat een sloddervos ik wel niet was. Daar hoorde ik dan in ‘geen goede (schoon)dochter, of ‘geen goede moeder’ of ‘gewoon geen goed mens’…. Dus streefde ik naar perfectionisme in situaties waar ik er controle op kon hebben en iedereen in mijn omgeving diende hier aan mee te doen. Zelfs de sokken van mijn partner….

Na de geboorte van mijn tweede kind kwam ik in een zware postnatale depressie. Ik kreeg thuishulp, een paar keer per week. In die periode kon ik echt helemaal niets meer. Aan de grond genageld van verslagenheid en moeheid. Ik kreeg als uitdaging alléén maar het aanrecht netjes te houden door de dag heen. De rest mocht ik helemaal laten zoals het was. Van faalangst naar negeren, het laten, accepteren….

En dat aanrecht was al een hele onderneming voor mij! Dat werd uiteindelijk mijn beloning! Dat had ik dan voor mezelf gedaan! Alleen voor mezelf en niemand anders!

 

Kleine stapjes zijn de focus.

Ook in ondernemen kan het een chaos lijken.

Of het leven zelf.

Kleine stapjes maken zijn dan soms gewoon – nu al – genoeg.

 

De vraag: ‘Wat maakt mij blij, nu, in dit moment?’

Met het schrijven van dit blog bewonder ik mijn woonkamer en bureau en vraag mezelf af of IK ZELF blij wordt van een opgeruimd huis. Schenkt het MIJ voldoening? Of die gedweilde vloer, die schone ramen, het schone aanrecht? Want dat is namelijk de juiste insteek: WAT WIL IK? WAT MAAKT MIJ BLIJ? In deze flow pak ik met gemak ook die rondslingerde sok op. Het geeft MIJ een goed gevoel als het opgeruimd is. Daar hoef ik een ander niet mee te belasten. Het komt namelijk helemaal uit mij. Het is een kernwaarde van mijzelf. Zit ik in een rommel huis en ben ik toch blij? Dan is dat ook goed.

De persoon in mijn auto en mijn huis had als kernwaarde alles super netjes en schoon te willen hebben. Dat mag er helemaal zijn, maar dat hoeft niet mijn kernwaarde te zijn. Ik mag beseffen dat ik er geen slechter mens van wordt als ik een andere standaard voor een opgeruimd huis heb. Dat ik opruim voor mezelf en niet opgejaagd wordt door een extern persoon.

Willen de kinderen kun kamer niet opruimen? Prima. Ga ik het voor ze doen? Of laat ik de bergen zover groeien dat ze er zelf iets van gaan vinden (en doen)? Een automatisch opgeruimde kamer als zij er niet zijn is natuurlijk superfijn en zo zal ik ze het ook niet gaan leren. Ervaring is de beste les. Ik zou ze kunnen opleggen om de kamer te gaan opruimen, omdat het MIJ een goed gevoel geeft. Als ik hun eigen gevoel nu de leiding laat zijn, mogen ze zelf kiezen wat ze op hun kamer doen. Er zit een deur, deze kan dicht….. Dan stoor ik mij er niet aan.

Als ik mijn huisgenoten opjaag met mijn belangrijke kernwaarden, dan zal dat de sfeer niet goed doen. Herkennen, benoemen, erkennen, respecteren en blijven communiceren, ten eerste naar jezelf, is hier de sleutel om de ’emmer van irritaties’ leeg te houden.

Van een vriendin kreeg ik een paar jaar terug een geweldige spreuk om mezelf te sterken als de woonkamer ‘niet netjes’ genoeg zou zijn in de ogen van een ander:

“The house was clean yesterday. Sorry you missed it”

Momenteel ben ik heel hard bezig met het zacht-werken. Er kan wel eens rommel liggen, mijn ramen zijn niet schoon, het gras dient misschien nog een keer gemaaid te worden, eigenlijk is het hoog tijd om even bij iemand op visite te gaan…. Maar ik focus even op nieuwe uitdagingen, stapje voor stapje zet ik die nieuwe uitdaging ‘in de stof’. Dan maar even chaos om mij heen. Ik ben ergens vanuit mezelf een nieuw punt aan het zetten. Door focus kan ik opeens zoveel laten…..

‘It’s all about the choice!’

 

Laat het maar een fijn weekend worden…!

Ik hoop dat dit blog je heeft geïnspireerd naar iets meer laten en een stapje te zetten naar dat wat jij nu nodig vindt om je volle aandacht te geven in het zachte badstof-gevoel van rondslingerde sokken 🙂