Je ware identiteit vanuit je zijnskwaliteiten kun je niet spelen of acteren
Puur jezelf zijn is daarom het allerfijnst en bevredigend
Ook al is het de grootste uitdaging van het leven
Het schenkt een zaligheid, innerlijke vreugde en intense levensenergie

Ten diepste voel ik mij een levenskunstenaar waar mijn kruimelpad naar zelfbevrijding mij de adem van pure creatie energie heeft geschonken

‘Soms heb je ergens heel ver van weg te raken, om zelf het kruimelpad naar Huis terug te vinden…., want hier boor je je zielskwaliteiten aan, voorbij elk diploma, ooit behaalde ‘successen’ en resultaten. Het gaat voorbij ALLES… Het is af laten sterven wat je ooit hebt opgebouwd om iets nieuws en ongekends, nog onbemind geboorte te geven… Echter als dat dan uiteindelijk in Kairostijd gebeurd, dan verdwijnt de Tijd en zie je dat alles altijd heeft geklopt….

Soms kiest het verhaal jou…
Niet met het hoofd te begrijpen….
Echter alleen maar te volgen…
Het is als een roep uit de diepte…

Een roep uit de diepte van je ziel,
je oude zielsweten, die al vele levens hier geweest is

Drager van een grotere, diepere en mystieke missie…
Als deze stem je roept
Dan heb je te gaan….. Ondanks wat dan ook..

Voorbij elk ogenschijnlijk succes, uiterlijke waarneming,
rol, taak en zelfs de ooit geleefde liefde

Om daarmee Thuis te komen in een diepere liefde die zo groots is,
dat het bijna onmogelijk is je voor haar te openen…
Het breekt je hart open in duizenden stukjes,
om zo het pure licht van je essentie aan te raken….


Het is de aanraking van de liefdesadem van de Oermoeder,

de Bron, Het Kosmische Hart van alle Harten…..

De inwijdingsreis naar Thuis

Als ik mijn levenskaart van dit leven aanschouw vanuit een adelaarsperspectief, kan ik inzien dat de inwijding al op jonge leeftijd is begonnen, zoals ik het terug kan lezen in mijn geboorte blauwdruk vanuit de astrologie en Genekeys. Echter de sleutels ontrafel je pas nadat je de inwijding van de lessen zelf hebt gevonden. Daar welt een immense kracht uit, een levenskracht die dankbaarheid laat opwellen in al je cellen. Dit vraagt een zielskracht, een vindingrijkheid, de wil op te blijven bevragen en onderzoeken, die extra stap te blijven zetten ook al ervaar je weerstand.

We worden met zalige intuïtie en werkende zintuigen geboren en ergens onderweg raken we de taal van ons lichaam kwijt.
Alsof het uit onze buik wordt geslagen door overheersendheid en autoritaire krachten buiten ons. Het is de beschadiging van ons innerlijk kompas. Of heeft het een hogere bedoeling? Dienen we eerst iets kwijt te raken om het daarna zelf, hand in hand met aangeboorde zielskwaliteiten, terug te vinden? Niemand kan voor ons het spinnenwiel (uit Doornroosje) uit ons unieke levenspad halen, wat symboliek staat voor het sterven van onze diepe liefdesverbinding met ons eigen hart, ons ‘soeverein zijn’. Want juist dan krijgen we de kans om vanuit een diepte te rijzen en ons eigen innerlijk leiderschap op te pakken.
Ieders pad is zo uniek… Ook die van jou, net als die van mij.

Als kind droomde ik van het ontwerpen van hagelslagverpakkingen. Dit stuurde mij via vele doelgerichte omwegen in de wereld van design, reclame en marketing: de uiterlijke verpakking. Om dan na een lange reis uiteindelijk de inhoud ervan: de pure chocolade, vorm te gaan geven – de zalige innerlijke puurheid die in ons allen leeft. 

De eerste inwijding
Mijn moeder verliet ons leven toen ik 24 jaar was en zij 49 jaar. Ze koos voor zelfdoding. Haar weg naar dat keuzemoment was overweldigend omhuld door vele lichaamsklachten en diepe pijn die door de reguliere zorg niet verholpen kon worden. Het dragen van de pijn maakte haar moedeloos en wanhopig, waardoor ze, in mijn beleving, de meest verschrikkelijke – en heldhaftige keuze maakte. Ze liet ons allen met vragen achter. Er werd mij door mijn yogajuf de vraag gesteld wat ik ‘hiervan kon leren’… En ik wist eerst niet wat ik met deze vraag moest. Totdat het antwoord rees: ‘Als ik niet meer in de liefde leef, dan heb ik te gaan..’ Dit antwoord ontstond door het vele terugreizen over mijn eigen leven en dat van haar. Zij maakte dat ik met extra daadkracht koos voor Léven, waarlijk leven!

Haar dood had mij op mijn Levens Quest gezet: de taal van het lichaam en de psyche ontrafelen. Al van jongs af aan stelde ik het leven in de vraag, aanschouwde ik mensen van een afstand als een stil musje, kwetsbaar, verlegen en later heimelijk rebels en een eigen weg bewandelend los van beoordelende ogen en vormen van woestheid.

Het leven in Amsterdam vanaf mijn 20e was een verrijking vanuit het Friese dorp en gaf mij een bron aan inspiratie, voeding en verdieping. Hier vond ik de rijkheid aan creatie, open mensen, theater en het avontuurlijke leven. Na de dood van mijn moeder ging ik ‘hard’ leven; wegdrukken, doorgaan, totdat ik zelf ongepland moeder werd. Ik werd moeder van een zoon en leerde langzaam een moederwolf te worden die haar welpen beschermde. Ik ontving na de bevalling een postnatale depressie: mijn eerste lichamelijke stilstand en psychische crisis. Zo kwam ik op de stoel bij ‘de peut’.

Oude wonden en gevoelde pijn blijven aankloppen en zoeken een uitweg om gehoord en doorvoeld te worden.

De eerste kus in ontwaken
Ik voelde de diepe kwetsbaarheid én verantwoordelijkheid van een bezield jong leven, maar ook van mezelf. Er zat een lek in mijn begrenzing en iedereen ‘pakte’ mijn kind af, zonder rekening met mij te houden. De oude wonden uit mijn jeugd kwamen onder een vergrootglas. Het was een eerste kus in ontwaken. Zieke en zwakke mensen waren niet geliefd in mijn familieleven. Ik was de eerste die open ging staan voor therapeutische hulp in diep geslagen trauma’s. Er over praten was al helemaal niet mogelijk. Het was dan ook een eenzame weg. Dankzij mijn antroposofisch huisarts en het Kinderbureau ben ik dankzij homeopatische korrels, euritmie therapie en andere vormen van begeleiding terug in mijn bekken gekomen, waar ik klaarblijkelijk helemaal uit weggeslagen was door traumatische ervaringen.

De tweede kus in ontwaken
Er volgde weer een ongeplande zwangerschap en ik gaf geboorte aan een dochter. De opvolgende depressie was diepgaander dan de eerste en ik stond voor 8 maanden stil. Echt stil. Binnen een week na haar geboorte zat ik gebroken bij mijn ‘peut Iet’ op de stoel. Deze dochter liet mij voelen hoe kwetsbaar een meisje is in de grote boze wereld. Zij raakte mijn eigen verwondingen nog dieper. Een tweede kus.
Mijn peut Iet leerde mij babymassage (zij masseerde mij ook altijd) en liet me huid op huid met haar slapen voor minimaal 3 weken. Terugkijkend ben ik intens dankbaar voor dit voorval, want juist hierdoor is er innige banden in een ‘dikke gouden navelstreng’ gesmeed tussen mij en mijn dochter – waardoor ik vaak spreek over inwijdingen waar het hoofd niet bij kan, maar in een onderstroom wel degelijk iets veel diepers aanraakt.
Een jaar na haar geboorte nam ik ontslag bij het reclamebureau waar ik werkte, ging freelancen en een deeltijdopleiding aan de Rietveldacademie volgen. Weer een jaar later verhuisden we terug naar Friesland naar een oude boerderij. Een volle creatie buidel dragend om terug te gaan naar onze roots, om daar in zelfstandigheid mijn werk voort te zetten en de kinderen te laten opgroeien in gras, bos, water en meer ademruimte. Of had ik dat zelf net zo nodig? Tja… Ja….

Er volgde een derde kus: Twaalf jaar na de geboorte van mijn dochter kwam ik weer lichamelijk helemaal stil te staan en werd wakker gekust door het doodsvonnis van haar pony Quinta, die ik wilde redden door open te gaan staan voor healing op afstand. Haar willen redden werd mijn eigen redding. Ik werd dierentolk en energetisch healer én ging mijn eigen innerlijke stem, mijn Oude Wijze, kristalhelder horen. Boodschappen rolden binnen en ik werd voor mijn eigen shit geplaatst. Hier moest ik doorheen. De spirits toonden mij rauw waarheidselixer en de paarden waren mijn spiegels in authenticiteit. De leugen naar mijn hart werd blootgelegd, naakt op zielsniveau… Het was een roep uit de diepte… Ik MOEST wel gehoor geven aan mijn heimelijke huilende wolven om op een dieper zielsniveau heling te laten gebeuren. Zo werkt de hogere sturing die niet te begrijpen is met het hoofd. De Quest die gestart was door de dood van mijn moeder ging een verdiepende diepte in….
De kus van Quinta beschrijf ik uitgebreid via deze link

Ik werd in mijn diepere onderlagen getrokken, waar alles leefde in de schaduw wat ik eigenlijk had weggedrukt dankzij mijn tomeloze creatiestroom – die mij uit mijn eigen kern had getrokken. Teveel dienstbaarheid – het lek in de liefde, het lek in mijn innerlijk huis, mijn energiecentrale. Mijn wilskracht kreeg een U-turn. Van buiten naar binnen… Naar binnen…. Op Huis Gaan…

Ik moest wel diepzeeduiken in ver weg gestopte oerpijnen en trauma’s, waar ik tot dan toe geen intimiteit op zielsniveau had kunnen toelaten. Mijn levensenergie stond stil. Mijn lichaam ging spreken, kristalhelder! Nu was het tijd voor wat anders, De tijd om te reis naar binnen aan te gaan. De huilende wolven in mistige nachten kon ik niet langer negeren, ze jammerden liederen van de meest verzwegen pijnen in mijn hart, de goed afgedekte verwondingen in mijn zielenhuid  – door velen niet begrepen. Tjee, hoe kon een ander mij ook begrijpen als ik het zelf niet eens begreep?

Ik voelde hoe mijn pijnlijke en gewonde hart wilde uitbreken uit mijn zelfgebouwde gouden kooien!
Mijn Wilde Hart liet zich horen én voelen.
De Oude Wijze in mij, La Loba (het Hoger Zelf) klopte keihard op mijn innerlijke deur.
Dit hart wilde ademruimte!

Ze zette mij op een Spirituele Quest, waar mijn intuïtie, helder weten en pure Zelf weer helemaal mocht zijn.
Het gebeurde gewoon, ik moest wel luisteren, want anders ging ik nog vaster en krapper zitten. De weg gedrukte delen in mij popten omhoog, zoals je ballen onder water kunt drukken, echter altijd omhoog schieten en boven het wateroppervlak schieten – met extra kracht. Mijn diepere onderwereld popte ook zo omhoog. Wegdrukken of negeren werd gewoon té zwaar.

Overgave aan wat er door wilde komen was de enige weg naar rust en ademruimte…..
Mijn lichaam was ziek, alles stond stil, op non-actief, en ik wilde deze heling laten gebeuren, op mijn manier, voorbij reguliere gezondheidszorg. Voorbij alles wat anderen er ook maar van vonden en zo gaf ik me over aan het pad wat zich voor mij opende….

Dankzij de vrouwen die mij hielpen met de genezing van Quinta (en mijzelf) ging ik kiezen voor de opleiding tot dierentolk en daar opvolgend energiewerk met o.a. Touch of Matrix. De meest dierbare mensen in mijn leven ‘eisten’ dat moest ik stoppen met dit nieuwe pad. Ze beschreven het als zwarte energie, hekserij en waanzin, terwijl ik juist net aan het Thuiskomen was dankzij het zuiver horen van de stem van mijn ziel en die van de dieren, vooral de paarden! Dit ontwaakte bewustzijn kon ik niet meer stoppen! Dat zou als het amputeren van lichaamsdelen zijn! Daarom liet ik me verstoten worden uit relaties, verbindingen, familiesystemen en sociale kringen waar ik niet mocht zijn zoals ik ontwaakt was, om deze eenzame en sacrale innerlijke reis te laten ontvouwen. Dit verscheurde me van binnen, maar ik kon niet anders…

Deze vorm van uitzuivering bracht me de ademruimte en stilte die ik nodig had….
Intense rouwprocessen volgden om te laten gaan waar ik ooit liefde had gevoeld….
Wat was nu nog liefde? Beperkende liefde toonde zich…. Liefde met voorwaarden…. Indamming, gevraagde aanpassing om zo ‘in de geaccepteerde liefde’ te kunnen verblijven… Nu weet ik dat dit de dood is aan je waarachtige natuur is…. Hoe kan het dat mensen je te durven vragen om iets te stoppen? Om je ergens in te laten passen? Een box, een imago, een status Quo? Zijn ze zich er eigenlijk van bewust dat ze het aan het doen zijn?

Waar kon ik zijn met alles wat er in mij gevoeld werd? Waar mocht ik écht zijn? Met mijn donker én licht, mijn dans en ontwaken?

Mijn zoektocht toonde mij de vele facetten van liefde in al haar vormen

Het werd een onzichtbaar kruimelpad waar het Wilde Hart mij meenam door oude liefdespijnen, zij toonde mijn buigingen voor de noodzaak van anderen (uit liefde voor hen), waar oude overtuigingen en aangenomen waarheden werden ontkraakt, en vooral: alles wat ik wél voelde, van binnen gewaar was, maar moest verbergen om maar in het ‘systeem’ te blijven passen, om niet verstoten te worden, om maar geliefd en geaccepteerd te blijven. Het was door rauwe shit en bagger gaan….

Dit is de weg van Zelfrealisatie dus…  op weg naar Zelfbevrijding….

Op het moment dat je er middenin zit weet je niet dat deze weg is gestart. Je kunt alleen maar gehoor geven aan iets binnenin je… Je gaat… En de antwoorden volgen vanzelf, in Kairostijd…. (de tijd voorbij lineaire kalender tijd). Het enige wat ik kon was luisteren naar de ingevingen, de stuurkracht vanuit de kosmos en andere dimensies….

Dit is het kruimelpad…. Stapje voor stapje volg je aangereikte voeding en stuurkracht…

Nu weet ik:
Je hebt je onbegrepen te laten zijn in de ogen van anderen. Niets meer gaan verantwoorden, uitleggen of excuses geven.
Je hebt de reis Al-Een te maken