Siska2019-03-04T15:03:57+00:00

Je ware identiteit vanuit je zijnskwaliteiten kun je niet spelen of acteren
Puur jezelf zijn is daarom het allerfijnst en bevredigend
Ook al is het de grootste uitdaging van het leven
Het schenkt de Joy, innerlijke vreugde en intense levensenergie

Ten diepste voel ik mij een levenskunstenaar waar mijn weg naar zelfbevrijding een pure creatie energie ademruimte heeft gegeven.

Ooit was mijn leven een ‘succesverhaal’, waar creatie energie overal stroomde, via mijn designers kwaliteiten, fotografie skills, modellencarrière, eigen huizen bouwen, vele unieke creaties maken, meewerken aan theater en allerlei activiteiten…. Er waren vele rollen in mijn leven waar ik al mijn creatieve veelzijdigheid en energie in kwijt kon. Er vloeide altijd een tomeloze drive door me heen, waarmee ik bergen kon verzetten, waar één belangrijke factor altijd gold: als ik maar verbinding met de bezieling erachter kon maken.

Na ‘de kus van Quinta’ (begin 2011) werd ik in mijn diepere onderlagen getrokken, waar alles leefde wat ik eigenlijk had weggedrukt dankzij de tomeloze creatiestroom. Ik moest wel diepzeeduiken in ver weg gestopte oerpijnen en trauma’s, waar ik tot dan toe geen intimiteit op zielsniveau had kunnen toelaten. Mijn levensenergie stond stil. Mijn lichaam ging spreken, kristalhelder! Nu was het tijd voor wat anders, De tijd om te reis naar binnen aan te gaan. Ik moest wel kijken naar mijn meest kwetsbare zielenroezen, de meest verzwegen pijnen in mijn hart, de goed afgedekte verwondingen in mijn zielenhuid, door velen niet begrepen. Tjee, hoe kon een ander mij ook begrijpen als ik het zelf niet eens begreep?

Ik voelde hoe mijn pijnlijke en gewonde hart wilde uitbreken uit mijn zelfgebouwde gouden kooien! Mijn Wilde Hart liet zich horen én voelen. De Oude Wijze in mij, La Loba (het Hogere Zelf) klopte keihard op mijn innerlijke deur. Dit hart wilde ademruimte! Ze verlangde ernaar om mij op een spirituele Quest te zetten, waar mijn intuïtie, helder weten en pure Zelf weer helemaal mocht zijn. Het gebeurde gewoon, ik moest wel luisteren, want anders ging ik nog vaster en krapper zitten. Die weggedrukte delen in mij popten omhoog, zoals je ballen onder water kunt drukken, echter altijd omhoog schieten en boven het wateroppervlak schieten – met extra kracht. Mijn diepere onderwereld popte ook zo omhoog. Wegdrukken of negeren werd gewoon té zwaar. Overgave aan wat er door wilde komen was de enige weg naar rust en ademruimte….. Mijn lichaam was ziek en ik wilde deze heling laten gebeuren, op mijn manier, voorbij reguliere gezondheidszorg. Voorbij alles wat anderen er ook maar van vonden gaf ik me over aan het pad wat zich voor mij opende…. De meest dierbare mensen in mijn leven ‘eisten’ dat moest ik stoppen met dierentolken en energiewerk, terwijl ik juist net thuis aan het komen was! Ik liet me daarom verstoten worden uit relaties, verbindingen, familiesystemen en sociale kringen waar ik ademnood ervaarde, om de eenzame en sacrale innerlijke reis te laten ontvouwen. Het alleen zijn bracht me de ademruimte en stilte die ik nodig had…. Rouwprocessen volgden om te laten gaan waar ik ooit liefde had gevoeld…. Wat was nu nog liefde? Waar kon ik zijn met alles wat er in mij gevoeld werd?

Het werd een zielenreis waar het Wilde Hart mij meenam door oude liefdespijnen, toonde mijn buigingen voor de noodzaak van anderen (uit liefde voor hen), oude overtuigingen en aangenomen waarheden werden ontkraakt, en vooral: alles wat ik wél voelde, van binnen gewaar was, maar moest verbergen om maar in het ‘systeem’ te blijven passen, om niet verstoten te worden, om maar geliefd en geaccepteerd te blijven. Het was door rauwe shit en bagger gaan…. Dit is de weg van Zelfrealisatie dus… Op het moment dat je er middenin zit weet je niet dat deze weg is gestart. Je kunt alleen gehoor geven aan iets van binnenin je… Je gaat… En de antwoorden volgen vanzelf, in Kairostijd…. Het enige wat kon was luisteren naar de ingevingen, de stuurkracht vanuit de kosmos en andere dimensies….

Je hebt je onbegrepen te laten
Niets meer gaan verantwoorden, uitleggen of excuses geven
Je hebt de reis alleen te maken
Binnen in je…. Je eigen Vision Quest…

Wat ooit een prachtige uiterlijke ‘vertoning’ was, is allemaal afgestorven, tot as vergaan….
Niets is meer wat het ooit was
Alleen het nieuwe, bezielde, doordrenkt met het Wilde Harten virus kan nog door mij heen stromen
Het pure elixer….

Het gaat niet meer om mijn persona… Of wat er ooit is geweest…
Het gaat om wat ik in het Nu licht en energie geef
Daarmee plant ik het zaad voor dat wat komen mag, in de juiste tijd, de juiste plaats, de juiste voedingsbodem….
Alles ontstaat in de verwondering, vanuit overgave aan iets groters, wat door mijn handen wil stromen…

Hier voel ik de kosmische Liefde, de verbinding met een groter veld
Hier kies ik voor, in volle overgave…
Hier leeft de pure creatie energie…
Hier ben ik puur mezelf…
Hier klopt mijn hart, verbonden met het hart van alle harten, het kosmische hart…

In liefde

In de mythologische vertellingen zijn deze ondergrondse en weggedrukte delen in de psyche van een mens de botten van de wilde wolvennatuur in ons, onze intuïtie, helder weten en gewaarzijn; onze instinctieve natuur waar we geen gehoor aan kunnen geven door wat voor omstandigheid dan ook.

We zijn allemaal drager van dit Wilde Hart (ons Hoger Zelf / Ware Zelf). Er komt een dag dat ze je aanroept om uit te breken om haar haar adem en het levensvocht terug te schenken, zodat er weer vlees om de verloren botten kan groeien. Het is de weg naar Thuis, terug in al al je aangeboren talenten en zielskwaliteiten, drager van je unieke gift aan de wereld vanuit je unieke essentie.

Het Wilde Hart is een thuisbrenger

Het landschap waar ik naar uitbrak voelde eerst zo onbekend en onwennig, zoals een veulen voor het eerst een weiland in gaat. Ik had me te laten verdwalen, laten vallen en vond steeds opnieuw de kracht om weer op te staan en door te gaan, want ik wilde (en moest) trouw beloven aan de fluisteringen die ik hoorde. Er was een grotere visie in mij wakker gekust. Zo bracht ze mij thuis en zag achterom vanuit mijn adelaarsvisie hoe ik een Soulsurfer was geworden, die de dans met het donker niet meer schuwde om meer licht in mijn innerlijk huis te laten schijnen. Mijn Wilde Hart schonk me keer op keer de moed en het oervertrouwen als ik voor keuzes stond en liet mij het verennest bouwen om neer te schrijden met alles wat er in mij gevoeld en beleefd wilde worden. Het werd de veilige habitat om ervaringen te verteren tot wijsheid, wat het elixer voor mijn innerlijk kompas werd.

Het Wilde Hart heeft mij een ‘dichter in creatie’ gemaakt,
een danser op het pure hartslied en mij mijn grenzen leren eren, ten volste,
vanuit mijn waarden en normen, geschreven in mijn Bidboek,
drager van het waarheidselixer hoe ik me wil voelen,
waar ik (mijn ziel) geboorte aan wil geven,
wie ik in essentie Ben, in alles, met alles.
In dé Liefde.

Zo ben ik nu een Poortwachter bij de deur van mijn Innerlijk Huis, mijn eigen Koninkrijk.
In blijf in de overgave om dat wat door mij heen wil stromen heilig te verklaren.
Zij is mijn bezieling, mijn Muze, mijn grote liefde, mijn levensvuur,
waarmee ik iets groters dien wat het ‘het hoofd’ niet te bevatten is.

 

We hebben allemaal vele verhalen in ons…..
Verhalen van kracht naast pijn door afscheiding….
Verhalen waar liefde wil stromen, waar tegelijkertijd ons hart ook bloedt….
Verhalen die verweven zijn, zij die knooppunten aanraken in de Matrix van het leven…

We zijn meer dan een verhaal…
Laat het rode draad van het Wilde Hart je wezenskern vullen in dé Liefde.

In Liefde,
Siska

Paarden spelen een hele belangrijke rol in mijn leven

Dit komt doordat ik onze pony Quinta heb laten genezen door een dierentolk, Agnes Janssen, samen met voedingsexpert en energetisch healer Monique Verstappen. Quinta was ter dood veroordeeld door hoefbevangenheid eind januari 2011. Door de noodzaak voor het welzijn van mijn dochter (toen 12) en het redden van haar grote liefde, heb ik mijn persoonlijkheid en angst voor de buitenwereld opzij geschoven en ging hierdoor het pad van de Paardenwijsheid bewandelen. Quinta zei steeds ‘ik ga Siska helpen‘. Daar heb ik vaak mijn vraagtekens bij gezet. Nu weet ik dat het zo waar is geweest. Zij maakte dat ik Dierentolk werd, waardoor ik mijn eigen innerlijke stem ook weer ging horen. De reis die volgde heeft helingskrachten, intuïtieve kracht en sjamanistische wijsheid aangeboord. Het lied in mijn hart is zuiverder geworden. Het is nog steeds aan het bijstellen en groeien – wetende dat ik altijd zal doorgaan – het is mijn pure levenslied.  Quinta leeft nog steeds en heeft al voor vele anderen op een magische wijze nieuwe koersen aangeraakt. Quinta is een van de grootste geschenken in mijn leven, en voor vele anderen. Ja. Zij zorgt ervoor dat harten verder opengaan op een hele bijzondere manier.