“Had ik maar gekozen voor de liefde van mijn leven … Ik voel de spijt van alles wat ik NIET gedaan heb, omdat ik bang was voor het duistere donkere pad, vol mystiek, onzekerheid, mist, alleen zijn, hobbels die mijn ego opgooide (zoals ‘wie denk jij nu dat je bent’), oordelen van anderen (.. waar ik gevoelig voor was) en koos voor het brede, veilige en overzichtelijke pad…
Ik heb mezelf de kans ontnomen het leven te leiden wat ik diep in mijn hart verlangde, waardoor ik nu opeens besef dat ik mezelf heb laten lijden.
De pijn -door niet te durven- heeft me verschrompeld, verbitterd en nors gemaakt, heeft mijn oordeel naar diegenen die het wel deden doen verbijten en het heeft mij wrok gegeven.
Nu besef ik dat ik mezelf niet genoeg vertrouwde en daardoor niemand om mij heen. Ook niet de leiding vanuit mijn eigen intuïtie… Ik stond pijn toe om de anderen te gerieven, het naar de zin te maken.. In de hoop op liefde… Verlangens van anderen leven, omdat ik de mijne níet durfde te leven. Schaamte, geen eigen waarde… Verlegenheid door angst om niet meer geliefd te zijn en eenzaam te worden. Echter voelde ik me juíst eenzaam doordat ik mezelf van mijn Eigen Liefde had afgesloten.

De liefde van mijn leven zat al die tijd in mijzelf, zonder dat ik het besefte.

Nu weet ik dat van mezelf houden in de onvoorwaardelijkheid de stuurman van mijn leven is!
Het geschenk in dít moment is dat ik me dit NU nog bewust kan zijn, zodat ik mezelf kan vergeven voor wat ik mezelf en iedereen om me heen heb aangedaan en juist níet heb gedaan.
Ik kies ervoor dit gevoel helemaal te voelen, tot in de diepste diepsten, om mezelf ervan te vergewissen dat ik dit gevoel niet langer meer wil toelaten in mijn leven, in mijn hart…’

Vandaag komt de dood, die neemt mijn ‘Oude IK’ mee; ik kies voor de geboorte van mijn hervonden Ik!
Ik wil zijn die ik ben, in heel mijn wezen! Voor altijd! TODAY I RISE!!!
Siska

 

– – – – – – –

Duizenden doden ben ik gestorven. Ik weet dat er leven is na de dood, in het Hier-en-Nu.

Ik wil je meenemen naar je sterfdag, je dood laten gaan, het laten afsterven van jouw oude IK, je huid afgooien en vernieuwen; om opnieuw geboren te worden!

In wil je inspireren om de REBEL te zijn, de STRIJDER voor je eigen licht! Jij alleen – en alleen jij – weet wat jij nodig hebt!
Durf te luisteren, te voelen, te vertrouwen op de gids die intuïtie heet. Leef!!
Ons geluk ligt niet in de handen van een ander, niet in het vervullen van verlangens van een ander, wij dragen zelf de sleutel naar ons eigen hart.

Geboren worden in de overvloedige allesomvattende liefde; deze zit in ons, gaat dwars door ons heen, is er helemaal voor ons allemaal!!

Als dierbaren ons in dit leven verlaten geven zij ons de kans te laten voelen wat léven is!
Laat je angst je er niet (meer) van weerhouden om te doen wat je het liefste wilt doen.
Besef dat je zonder angst geen MOED kunt tonen!
Stap in de arena die leven heet, gooi je voor de leeuwen, strijd vanuit de liefde voor je eigen pad.
Besef dat jij jouw eigen belangen op de eerste plek mag zetten, in zachtheid naar je omgeving.
Wees de liefde naar jezelf en je zult ervaren dat je dezelfde liefde terug ontvangt.
Wees eerlijk, oprecht trouw, zacht naar jezelf en je zult het ook naar anderen zijn.
Zo binnen, zo buiten.
Ben je streng, veeleisend, perfectionistisch, dan zul je dit (ongemerkt) ook van een ander verwachten.

Verwacht niets, wees ontvankelijk voor al wat is, onbeschreven nieuwe bladzijden in je boek des levens.

Omring je met mensen die jouw helemaal accepteren, in je licht én donker.
Waar alles mag zijn omdat dat dat er ook is.
Het heeft jou gebracht tot de persoon die je nu bent.
We hebben allemaal onze eigen pijn, beschadigingen en tekorten meegemaakt.
In de vergeving van je eigen verleden heel je de de dag van morgen.
Het bepaald niet meer de koers die je aflegde.
Jij neemt de regie, je pakt zelf de teugels in handen, soepel en zacht, met daadkracht.

Mag ik je inspireren naar de dood?

Siska