Een persoonlijk verhaal van mij van jaren terug over het eenzame gevoel wat ons allemaal wel eens overvalt, vooral rond de aankomende feestdagen….

Daar loop ik alleen met mijn hondje Gigi door het park. Ik huil dikke tranen uit mijn diepste pijn die is aangeraakt. Er is een afspraakje niet doorgegaan en ik ben deze avond opeens alleen. De kinderen zijn naar hun vader gegaan en ik word overspoeld door verlatenheid en een gevoel van diepe eenzaamheid.

In de verte zie ik mijn overburen lopen met hun hond, ‘Kijk, die hebben elkaar tenminste nog…. Zij kennen geen eenzaamheid’  denk ik en ik sla een ander pad in zodat ik hen niet hoef te treffen.

Ik zoek een plekje op in het park, ga zitten, geef me over aan wat ik voel en begin mezelf vragen te stellen.

Wat borrelt er in me op onder dit verdriet? Wat is er werkelijk geraakt? Wat doet het ‘in de steek gelaten gevoel’ met mij? Wil ik verlangen naar een persoon die niet bij mij wil zijn? Zit ik dan in een illusie? Ben ik echt eenzaam of ben ik gewoon alleen? Wil ik dat iemand mij gezelschap houdt zodat ik niet alleen ben? Wat vraag ik dan van die ander?

Zo ging ik door met vragen stellen en er overkwam mij een innerlijke rust. Nee, ik wil geen mensen in mijn leven halen die niet open staan voor mijn gezelschap. Het dient altijd wederzijds te zijn. Ja, ik ben alleen vanavond en dat is prima. Nu kan ik die favoriete film gaan kijken, of mijn boek verder gaan lezen, wat dan ook. Ik heb een keuze en die ga ik maken.

De volgende dag tref ik de buurvrouw en ik vertel mijn ervaring van de avond ervoor. ‘Goh’, is haar antwoord. ‘Wij liepen wel samen, het lijkt heel erg harmonieus, maar dat hoeft het helemaal niet te zijn lieve Sis.’

Ja inderdaad, je denkt soms aan de buitenkant te zien dat iets er gelukkig uit ziet, maar dat hoeft het inderdaad helemaal niet te zijn! Je kunt je ook eenzaam en onbegrepen voelen in een relatie!

Soms menen we dat het bij anderen een ‘gezellig samen zijn’ is, in een vanaf de buitenkant gelukkige relatie, of zoiets als de kerstdagen, maar dat hoeft dus helemaal niet zo te zijn. Soms kun je je heel erg alleen voelen in het gezelschap van anderen, waarbij je je juist op slot gezet voelt, onbegrepen, in stilte verzwegen….

Soms heb je even een kilometertje in iemand zijn of haar schoenen mee te lopen voordat je er iets van kunt gaan vinden. Wij mensen kunnen heel snel zijn met ergens een etiketje op plakken, er onze mening over delen aan anderen (om hierin weer een bevestiging te zoeken van deze mening).

Don’t judge a book by it’s cover

De kunst van het leven is juist zonder oordeel te blijven totdat je het werkelijk hebt gevraagd, aan de desbetreffende persoon (in de stof hebt aangeraakt noem ik dat). Alles wat ergens via via tot je komt is aangeraakt door het gevoel wat een ander er bij heeft. Durf werkelijk te luisteren wat een ander jou probeert mee te geven, probeer steeds weer opnieuw op puurheid af te stellen, in waarachtigheid, naar jezelf en de ander.

Wees de persoon die je zou willen ontmoeten is hierbij een heel fijn uitgangspunt.

Ik wens je een warm samenzijn, alleen, of in gezelschap, het zal goed zijn,

Lieve groet,

 

Siska