Soms wordt je geraakt door een gebeurtenis in je leven dat ie je wond helemaal opentrekt. Alles wat je gevormd heeft in je verleden komt bloot te liggen, rauw op je bord. Je mag het opnieuw aanschouwen en de realiteit met je nieuw verworven bewustzijn doorleven. Het raakt je diep in je ziel, je voelt nóg sterker waar het je heen heeft getrokken -ooit –

Hoe het je heeft gevormd, volwassen heeft doen maken.
Je normen en waarden heeft bepaald.
Je gedragingen heeft gestuurd.
Je over je onbewuste grenzen heeft getrokken.

Alles voel je opnieuw. Het immense verdriet trekt je opnieuw de diepte in… Rauw… Bloot… Naakt…

Het is een gevoel wat je het liefst zo snel mogelijk kwijt wilt, maar je kunt niet anders dan je er aan overgeven.

‘Run River Run…. Take away my memory….’

Het rukt je uit elkaar, je wereld staat stil… Je lichaam doet pijn, je voelt de blauwe plekken uit je verleden… Je ziet de verbindingen, de wirwar, de chaos…

Er sterft een deel van je af, je draagt een geheim, het is groot, te groot om te blijven dragen, het houdt je in ‘het spel van de poppenkast’. Je wilt niet meer spelen; je verlangt naar de realiteit, de aanvaarding.

Je wilt je koers gaan varen die bij jou past.

De veiligheid, de geborgenheid, de waarheid, jezelf vertrouwen, al het gevoel wat wil komen kunnen toelaten; niet meer wegduwen, ontkennen. De oogkleppen af en werkelijk toelaten wat je gevormd heeft tot de persoon die je nu bent.

Thuiskomen

Je bent de gewonde krijger en je gaat nu voor je eigen licht, je vergeeft jezelf dat je niet hebt kunnen uitspreken wat je zoveel pijn heeft gegeven, aan de persoon/personen die het nooit zal begrijpen.

In de onwetendheid ontstaan, in de onwetendheid meegenomen naar een andere dimensie. Jij blijft achter… Jij gaat door…

Het is de leugen voorbij gaan, de illusie – de werkelijkheid – ontrafelen. Deze werkelijkheid die je doorgeeft in je eigen leven.

Je leeft voor, je leeft door in je eigen verworven inzichten en vergaarde wijsheid.
Het gaat door je hart, in de liefde voor jezelf wil je de liefde leven en beleven.
Hier voel je de dankbaarheid, dat je ooit destijds de ogen bent gaan openen en ontdekte wat voor leugen je jezelf deed om-wikkelen.

‘ Would you let me see beneath your beautiful, would you let me see inside’

Toegeven dat je beschadigd bent in je leven, is erkenning geven aan het gevoel wat je toen beleefde, maar ver weg stopte, om te overleven in een leven wat je toen leefde.
Dat gevoel is intens, heftig, groots, gaat diep, het zijn de messen in je hart.
Je wereld staat even stil, en je staat het toe, omdat je nu even niet anders kan.

Je treurt niet om het gemis, je treurt om wat je is ontnomen door onbewuste daden van een ander.
Je heb niet de schoonheid, de andere kant van de persoon kunnen beleven, door de omhulling van je innerlijke beschadiging.

 

Ik rouw doordat ik niet de schoonheid zie – die anderen wel zien –

Ik rouw omdat dat het dát deel is wat ik mijn kinderen heb ontnomen, omdat ik het zelf niet kon toelaten.

In liefde aan mezelf geschreven, om mezelf te blijven inspireren naar het pad wat ik nu mag lopen, als de geheelde Krijger van het Licht. En dat mijn verhaal je mag inspireren naar je eigen verhaal.

Lieve hartegroet, Siska