De diepe impact van overheersend leiderschap om in de liefde te leven

We hebben altijd zelf een keuze in welke soort leider we willen zijn over ons eigen leven, wat automatisch doorstroomt naar de wereld om je heen.

Als je in de Kracht van ‘Authentiek Zijn’ stapt, kies je ervoor om vanuit jouw waarheid je teugels op te pakken.

Als je zelf ouder bent ga je je bewust worden hoe je zelf bent opgevoed. Je gaat een eigen weg uitstippelen, een eigen vorm, samen met je partner. Je houdt onder de loep wat jou gediend en ondersteund heeft en wat nu anders mag. Tijden veranderen, generaties veranderen. Hoe wij nu leven is bijna niet te vergelijken met de generatie van onze ouders en al helemaal niet met onze grootouders. Als je samen kinderen gaat opvoeden wordt de opvoeding een mix van wat je beide hebt meegekregen met de intentie je kind tot een volwaardig zelfstandig mens de wereld in te laten vliegen. Je neemt hierbij een leidersrol aan. Hoe je zelf je opvoeding hebt genoten is de voedingsbodem voor je eigen opvoeding. Hoe puurder en in waarheid je durft te kijken naar wat jou heeft gevormd geeft je nieuwe voedingsbodem om je eigen leiderschap vorm te geven. Als ouders draag je veel verantwoordelijkheid.

Je bent het aanspreekpunt op het gedrag van je kinderen door andere ouders, maar ook school en de maatschappij.

Zo was er een paar jaar op de middelbare school van mijn kinderen een avond over Drugs & Drank gebruik bij de jeugd. Hier sprak een meneer van jeugdzorg tot ons. We hadden als ouders de plicht onze kinderen te beschermen tegen drugs en drank. We kregen een film te zien waarbij de drugsgebruikende jeugd aangaf hoe moeilijk ze het thuis bespreekbaar konden maken, dat ze het allerliefst met hun ouders om de tafel wilden zitten om het er over te hebben. Echter waren ze heel bang voor de boosheid van hun ouders. Het voelde niet veilig. Er werd deze avond aan de ouders meegegeven dat ze het recht hadden om boos te zijn als je kind kwam opbiechten dat het iets had gedaan waar het spijt van had, waarvan het kind wist dat de ouders er fel op tegen waren. Er werd ons meegegeven dat het gezond was om in onze macht te stappen waar boosheid getolereerd werd.

Als je thuisbasis niet veilig voelt, hoe voelt dan de grote buitenwereld?

Hoe creëer je een veilige ruimte waar het kind mag toegeven aan een misstap als de donkerwolken er al hangen? Waarom weet het kind dat de ouders boos zullen worden? Omdat het al vaker is gebeurd bij kleinere gebeurtenissen, die net zo zwaar werden ‘veroordeeld’.

Wat ligt er werkelijk onder boosheid verborgen?
Onmacht en teleurstelling. Je kind heeft niet aan de verwachtingen voldaan die je erop geprojecteerd hebt. Onder teleurstelling ligt verdriet en het gevoel van falen. Je hebt het als ouder niet goed gedaan en je voelt jezelf eigenlijk ‘veroordeeld’ over je opvoederstaak. Hier kijken we meer naar wat anderen van onze opvoedkunsten vinden onder een maatschappelijke druk – de buitenwereld – en kijk je niet naar de behoefte van het kind zelf en vanuit welke kernwaarden jij je kind wilt laten opgroeien.

Machtig willen zijn versus bewustwording meegeven

Ik ging opstaan en deelde mee dat er in mijn beleving twee soorten leiderschap zijn; je kunt de machtige leeuwenleider zijn, die regels delegeert en boos wordt als deze niet gehandhaafd worden. Of je kiest ervoor de bewuste leeuwenleider te zijn die anderen aanmoedigt hun eigen wijsheid te gaan gebruiken en meer een hoeder te zijn over de groep.

Hierbij deelde ik mijn persoonlijke verhaal dat mijn zoon voor de eerste keer met teveel drank op thuiskwam. Dat ik een emmer en een glas water naast zijn bed had gezet en er verder niet op in was gegaan. Hij kwam de volgende ochtend naar me toe en vroeg waarom ik niet boos was geworden. ‘Wat heeft het voor zin, jij hebt zelf al ervaren wat het met je heeft gedaan, daar hoef ik je niet nog eens op te wijzen. Hoe voel je je nu?’ …. Boosheid zou een muur omhoog hebben getrokken. Ik zou hem hebben gewezen op zijn misstap. Hij zou faalangst hebben ontwikkeld. Het zou niets goed dienen. Juist het zelf ervaren, zelf onderzoeken wat iets met je doet is de allerbeste leerweg.

Als reactie op het delen van mijn verhaal kreeg ik terug dat ik echt niet de juiste leider was voor mijn kinderen. Ik had echt een strenge ouder te zijn. Ik liet de teugels in hun beleving veel te veel vieren. Ik had het puberbrein echt beter te begrijpen.

Het raakte me dat deze ouders en expert voor de groep dit zo benadrukten, omdat ik zelf ervaren heb wat het is als je door boosheid en strengheid wordt opgevoed. Hoeveel wonden het in je eigen waarde slaat. Hoe je een veilige uitvliegbasis wordt ontnomen. Wat de kinderen eigenlijk wordt meegegeven, ook al zijn de intenties nog zo goed! Zij geloven in hun eigen waarheid, hun standpunt, hun gevoel van ‘recht hebben om…’ Door mijn eigen vallen en opstaan en het lezen van mijn landkaart was ik me bewust geworden wat ik vooral niet mee wilde meegeven, wie ik niet wilde zijn en steeds meer bewust van wat ik mijn kinderen wél wilde meegeven.

Ouders die deze avond aangaven dat ze het recht hadden om boos te zijn, beseffen niet welke connectie ze met hun kind aan het vernietigen zijn. Kinderen zijn coulant naar hun ouders, maar er zijn grenzen. Als deze grenzen zijn overschreden, is herstel een hele lange weg tot onmogelijk. Een ouder van een kind zijn geeft je geen enkel recht op afdwingen van liefde en het commitment van je kind, je hebt het in mijn beleving altijd nog te verwerven, te onderhouden en te voeden door de veilige voedingsbodem aan te bieden vol onvoorwaardelijke liefde en aanwezigheid van jezelf in jouw eigen puurste vorm.

Een veilige thuisbasis is essentieel
Ik ben me bewust welke relatie ik met mijn kinderen heb, ik weet hoe open ze naar me zijn, hoe alles er mag zijn, dat is mij het meeste waard. Hierbij vertrouw ik juist op hoe ik mijn kinderen begeleid en ondersteun op het vinden van hun eigen waarheid. Ze staan heel dicht bij hun gevoel en kiezen hun eigen waarheid. Het is grenzen aftasten. Juist hun eigen ervaring maakt hen wijzer. Dat ze het delen met mij is rijkdom. Reisverhalen delen is het meest waardevolle wat je aan elkaar kunt meegeven in mijn beleving.

De duurzaamheid van overheersend & machtig leiderschap

De overheersende en altijd beter wetende leider wijst anderen op tekortkomingen, de misstappen. Zie de scepter zwaaien en tonend hoe het wel moet. Er wordt gesproken uit eigen ervaring (waar ooit pijn is ervaren; hier willen ze anderen voor beschermen). Hier is vooral het ego de leidraad. Het dienende wordt gevraagd, het aannemen van hun waarheid, het schikken en slikken, voldoen aan verwachtingen. Je niet opvangen als het misgaat, juist die schop na krijgen. Je durft niet meer je ervaring te delen als het mis gaat, want dan krijg je die boosheid er nog even lekker overheen gegoten, alsof er een vinger in de wond wordt gedrukt. Je gaat je gedragen naar het verlangen van die ander om boosheid te vermijden. Je zoekt liefde! Heus, geloof me, je kunt bij dit soort leiderschap menen dat je machtig bent, maar je bent het hart van de ander kwijt. De veiligheid is aangetast. Hier durf je je niet meer kwetsbaar op te stellen. Het maakt je waakzaam en schuw naar diegenen die dit soort leiderschap gebruiken.

Dit soort leiderschap creëert perfectionisme in mensen die faalangstig worden. Het altijd goed genoeg willen zijn. Voelsprieten naar buiten, aftastend wat een ander ervan vindt. Je zit totaal niet in je eigen gevoel, je eigen verlangen; je innerlijke kompas voelt stuurloos. Je durft niet vanuit je hart te spreken, angst voor het oordeel en de eventuele boosheid. Je zoekt liefde en erkenning buiten je, in anderen. Dat wat je thuis niet hebt meegekregen hoop je via anderen te ontvangen. Je eigen waarde is laag en dit heeft een grote impact in het vervolg van je leven, hoe jij liefde kunt ontvangen, werkelijk kunt geven zonder argwaan, in alle soorten relatie smet anderen, je werk en vooral als je in een eigen onderneming stapt waarbij je geld hebt te vragen voor wat jij hebt te geven! Je verschuilt je achter maskers, want je voelt je kwetsbaar als je je puurste vorm gaat tonen!

Besef dat wanneer je door dit soort leiderschap bent opgegroeid, je heel wat schilden hebt af te werpen en heel wat gebouwde muurtjes omver hebt te gooien om je eigen licht en grootsheid terug te vinden en in je eigen bezielde leiderschap te stappen.

De duurzaamheid van bezield leiderschap

Anderen aanmoedigen hun eigen wijsheid te gaan gebruiken, een wakend oog hebben over de kudde, juist kracht gaan aanreiken, voorleven in liefde, stimulerend en aanmoedigend zijn. Voordoen hoe het ook kan, zonder de ander te willen ontzorgen, beschermen tegen pijn en verwondingen. Je spreekt vanuit je eigen kwetsbaarheid en deelt je reisverhalen. De aanmoediger zijn om te luisteren naar hun eigen gevoel en intuïtie. De levenslessen van de ander begeleiden. De taal van de liefde leren verstaan én spreken, de spiegelingen die anderen je geven, om zo nog dichter bij je eigen wijsheid en waarheid te komen, zodat ze in waarachtigheid naar zichzelf kunnen zijn. Hier worden vertrouwensbanden gesmeden, hier is een veilige basis waarin kwetsbaarheid er mag zijn, waar tranen mogen zijn, van verdriet en vreugde! Hier krijg je de voedingsbodem mee om in de liefde te leven! Hier kan gedanst worden vanuit een tomeloze energie!

Leiderschap pas je toe in alles in je leven, in elke soort relatie, in de verbinding die je met een ander aangaat.

Dit volg is de inspiratie voor dit blog, de inspiratie en drive waarom ik ‘Het pad van de waarheid’ heb ontwikkelt; voor hen die in hun eigen authentieke Kracht willen gaan stappen, voor hen die niet langer pijn willen toelaten in de liefde voor zichzelf, voor hen die beseffen waar ze nu zijn hen niet meer dient, voor hen die open staan om hun eigen bezielde leiderschap over hun leven op te gaan pakken.

Het is ontzettend kwetsbaar om toe je geven dat je gewond bent geraakt, ooit.
Dat je daardoor dingen en keuzes hebt gemaakt die je liever wilt vergeten…
Je vaak inziet dat je totaal niet trouw was aan je eigen hart
Dat je jezelf tekort hebt gedaan…
Dat je de belangen van een ander boven die van jezelf hebt gezet…
De ander zijn behoeften om zich goed te voelen belangrijker vond dan je eigen behoeften.
Daaronder ligt een grote angst……

Je hebt in het donker af te dalen om te ontdekken welk prachtig licht er in jouw verborgen ligt!

De angst voor de boosheid en het oordeel van een ander is de steen om je hart die je de diepte insleurt, het is de steen die je belet je vleugels werkelijk uit te slaan. Het stopt de stroom naar overvloed, naar geld vragen voor je diensten vanuit je entrepreneurschap, vanuit je onderneming! Jezelf klein houden belemmert het ontvangen van de ware liefde en erkenning van jezelf. Het begint altijd bij jezelf. Richt je niet meer op de ander, ga naar binnen en kies ervoor om nu te gaan zijn wie je altijd al wilde zijn, los van de verwachtingen die je voelt bij een ander. Pak je eigen teugels op, stap in het veld van de liefde, ogen je ogen, open je hart!

Authentiek gaan zijn is je wonden toestaan er te zijn in het volle licht!
Juist dan kun je je podium gaan betreden, in je eigen kracht gaan stappen, vleugels rijgen aan het leven wat jou toebehoord!

Het is je innerlijke rebelse energie toe staan te laten stromen, voorbij die diepe angst!

Straal als de krachtigste ster die je kunt zijn!

Lieve stralende groet!

 

Siska

Het pad van de Waarheid

Elke stap die je zet wortelt je in je kernwaarden, aan de trouwheid aan je eigen hart. Het doet je in zachtheid begrenzen. Het is vleugels rijgen aan wie jij bent in je pure kern. Het is de start van een prachtige reis als jij meer vanuit je hart wilt gaan leven, je innerlijke kompas wilt gaan oppakken en in de kracht van je authentieke Zelf wilt gaan stappen. Het is het pad naar meer overvloed, creativiteit, vreugde, gezondheid en levenszin!

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.