In dit schrijven neem ik je graag mee naar meer verborgen lagen in de mythologische vertelling van Demeter. Zij draagt zoveel meer dan in algemene zin te vinden is en verteld wordt.

Demeter draagt een verborgen en ondergrondse verwonding die misschien wel afgedekt dient te blijven voor de mensheid…

Zo kwam ik op een inwijdingsverhaal waarin Demeter, de Godin afgebeeld is met een merriehoofd en een duif en een dolfijn uit haar handen vrij laat, wat symboliek staat voor de inwijding die we krijgen door een trauma uit het verleden. Zij is een oude mysterieuze Godin, die bijna vergeten is door de geschiedenis.

Zij draagt echter een waarachtig geschenk voor de ziel in zich: Demeter ontmoet je namelijk in de ‘Grot van de Inwijding‘. haar verschijning houdt de belofte van vrede, profetieën en verruimd bewustzijn in – naast een diepere, meer bezielde relatie met de (Ware) Natuur.
 De uitdaging ligt in het onder ogen komen van je oertrauma’s, ook wel de moederwond onder alle verwondingen genoemd, om zo de kracht die je is afgenomen opnieuw toe te eigenen. Een diepe verwonding laat je onbewust een sturing geven in al je handelen en denken – het haalt je uit je authentieke en oorspronkelijke zijn.

Eerst neem ik je mee naar het bestaande verhaal als je Demeter zoekt op internet:

DEMETER – ΔΗΜΗΤΡΑ (Dimitra)
Demeter was volgens de Griekse mythologie de godin van de vruchtbaarheid. 
Demeter was een van de dochters van Cronus die door hem verslonden werden direct na de geboorte. Zeus was de enige die aan dit lot ontkwam. Toen Zeus volwassen was dwong hij Cronus de onsterfelijke kinderen terug te geven. Zeus trouwt dan met Demeter.
Demeter hield geweldig veel van haar dochter en waakte over haar als een moederkloek. Maar toch werd Persephone ontvoerd, juist toen ze bloemen plukte in het veld. Hades, de god van de onderwereld en heerser over de doden, kwam met paard en wagen op uit een kloof in de schoot van de aarde en trok haar op zijn wagen. Persephone riep om hulp, maar het mocht niet baten: ze verdween met hem in de duisternis.
Demeter stortte zich in een diep verdriet.
Op een dag kon de zonnegod Helios het verdriet van Demeter niet langer aanzien en verklapte dat Hades haar dochter met medeweten van Zeus had ontvoerd naar de onderwereld. Na het vernemen van dit nieuws ontstak de godin van de vruchtbaarheid in enorme woede: de natuur verdorde, niets bloeide meer en de gewassen droegen geen vrucht meer.

Toen de mensen honger begonnen te lijden en het einde nabij leek besloot Zeus een afgezant naar zijn broer Hades te sturen om te onderhandelen over de terugkeer van Persephone. Hades stemde toe, maar Persephone moest nog één avondmaal eten en daar at ze zes granaatappelpitjes. Als er eenmaal iets in het dodenrijk heeft gegeten, kan men niet meer terug. Voor elke pit die ze gegeten had moest Persephone een maand naar hem terugkeren. En zo gebeurde het dat zij elk jaar in de lente en een deel van de zomer, het groei- en bloeiseizoen, bij haar moeder was en daarna weer terugging naar de onderwereld, naar Hades. Met Persephone kwam dus elk jaar de lente op aarde, en sprak men van de Anodos van Persephone. De mythe van Demeter, Hades en Persephone kan zo gezien worden als de Griekse verklaring van het ontstaan en voortduren van de seizoenen. Dit proces leeft ook in onze innerlijke seizoenen én onze innerlijke natuur.


In de mysteriëndienst van Eleusis werd Persephone vereerd onder de bijnaam Κόρη (Korè (bet. ‘meisje’)) samen met Demeter. Beide godinnen vormden een soort eenheid waarbij Demeter de bebouwde aarde was, en Korè, het graan dat in de aarde valt, sterft en nieuw leven voortbrengt. De Romeinen vereerden haar als Proserpina. Zij werd daar ook gelijkgesteld met de godin Libera. (Wikipedia)

Als je eenmaal in de onderwereld bent geweest, kun je eigenlijk niet meer terug naar de bovenwereld – aangezien je voor altijd verder en dieper kunt schouwen dan daarvoor. 
Over Persephone haar reis naar de onderwereld vond ik een verhelderende tekst:

‘Persephone werd naar de onderwereld gebracht, waar ze werd verenigd met Hades (god van de onderwereld). Door haar huwelijk met de koning van het hiernamaals ontving Persephone de geheimen van leven en dood en werd ze koningin. Ze regeert nu een half jaar lang aan de zijde van haar man in de onderwereld.’

Je ontvangt in verbinding met de onderwereld een ruimer bewustzijn, wat we ook wel ‘schaduwwerk‘ noemen. 

Demeter wordt ook wel de Moedergodin genoemd, het Goddelijke Vrouwelijke, wat naast vruchtbaarheid ook baringskracht en creatievermogen in zich draagt. Zij staat voor het Yin. Echter heeft het Vrouwelijke een gezonde Yang (mannelijke energie) nodig aan haar zijde om haar vruchtbaarheid te openbaren…
Het Vrouwelijke gaat daarmee altijd voor aan het Mannelijke – De Keizerin gaat altijd voor de Keizer in de tarot… Vandaar haar verdriet en het ‘koud maken’ van de aarde, waar het graan (Kore) niet meer kan groeien… 
Zelf kan ik het nog verder trekken, naar de creatiekinderen die uit een vereniging, een innerlijk huwelijk, worden geboren. Het is je zielswerk, het zijn de Rode Schoentjes, het pure Kindsdeel wat in Onschuld geboren is vanuit je hartstocht. Ons worden de mythologische verhalen als menselijke verhalen gedeeld, echter zijn ze rijk aan archetypische vertolkingen in onze psyche, net als sprookjes.
Demeter werd bedrogen door het Yang, wat haar vurieus en woedend maakte – en de bevruchting van alles wat voedt laat sterven – in de psyche… Het slaat een diepe wond…

Nu ga ik je verder meenemen waardoor Demeter in haar essentie een veel diepgaandere betekenis meedraagt en eigenlijk een ‘stilzwijgend’ mythologisch verhaal is geworden. 
Het is deel in de vertelling die ertussen uit is gehaald.

De verkrachting

Tijdens de zoektocht naar haar dochter Persephone wilde Poseidon (de Zeegod) Demeter verleiden. Dit bleef ze echter afwijzen. In een verzwakte periode werd ze een merrie en zocht beschutting in een kudde. Poseidon vermomde zich echter als een hengst en verkrachtte haar. Ze voelde zich bedrogen. Ze was ten diepste gekwetst en zó razend dat ze de bijnaam Furie kreeg. Als zwarte merrie verzette ze zich tegen een ongevoelige, patriarchale wereld waar afgewezen verleiding dikwijls met geweld werd beantwoord. Het staat voor de verovering, overheersing en verkrachting van individuen én de aarde.

Demeter is de patroonheilige
van de hoogsensitieve mensen,
die zich bedrogen voelen door
de agressieve, mechanische cultuur.

Thema’s als verkrachting, furieuze woede,
isolatie, vergeving, zuivering en heilige geboorte
draagt ze in haar essentie mee.

Passie kan zalig óf verwoestend zijn
. De zeegod Poseidon draagt hier een dieperliggende boodschap: Passie kan zowel mooie dingen als verwoesting tot gevolg hebben. Vooral als de betrokkenen het gevoel hebben dat hun wensen TERECHT vervuld worden – ZONDER acht te slaan op de PRIJS daarvan voor anderen.

Demeter gaat nu een onvoorbereide INWIJDING in. Als eerste is ze furieus! Ze herkende niet alleen haar plotselinge isolatie van de bekende wereld, ze zocht ook bescherming en sereniteit in een ondergrondse grot. Actieve stappen om haat en woede te transformeren om uiteindelijk te vergeven in de diepste zin van het woord, deed ze door zichzelf te zuiveren en te baden en maakte zich zo klaar voor de geboorte van iets nieuws.

Kwaadheid en vergiffenis zijn volkomen gelijkwaardige partners bij de ware genezing van je ziel. Echte vergeving is NIET een beleefd gebaar en betraand gebaar dat je met gebogen hoofd en ingetogen gevouwen handen maakt. Deze gedissocieerde (emotieloze) houding ‘verontschuldigt het onfatsoenlijke gedrag van anderen’ en vermindert ons vermogen om bewust en aanwezig te zijn bij de pijn die we voelen, ten diepste, tot op het bot.
De gang naar een authentieke*, blijvende verlossing van trauma’s is een diep op het gemoed inwerkend ontwaken uit een trance-achtige staat. Het vraagt een slordige, luide aframmeling waarmee je van de dood terugkeert naar het leven. Oftewel: je gevoel tot in je diepste cellen terughalen, juist álles gaan doorvoelen! Uit je eigen coma van verstomping van al je voelsprieten komen en je hele lijf opnieuw als ontvangststation gaan gebruiken.

Echt vergeven is een proces dat een ware scheiding aanbrengt tussen kwelling en kwellers.

Om een dergelijke scheiding in gang te zetten is een grensherstellende energie van woede nodig, anders heeft ze geen betekenis. Vergiffenis volgt vanzelf het eervol herstel van je zelfgevoel.
Tegenslag maakt je niet automatisch meelevend en wijs.
 Het vraagt een periode van furie, vergiffenis en zuivering.

* Authentiek staat voor erkennen en eren wat er werkelijk in je lijf gevoeld wordt, niets meer weg saboteren of met glazuur afdekken, een nepglimlach of een tenue wat als camouflage deken dient te werken. Authentiek draagt het waarheidselixer in zich waar je NAAKT op zielsniveau jezelf voor de spiegel zet en alles recht in de ogen gaat aankijken. Alles: ook schuld, schaamte, berouw, spijt, echte woede, eigen gelaten verantwoordelijkheid, het weven van klevende webben, van reageren uit pijn, vingerwijzen en misstappen. Alleen daardoor kan een werkelijke verandering tot stand komen – dit is rauw schaduwwerk. Hier vergeef je jezelf ten eerste! Hier stop je iets door inzicht. Hier leeft geen oordeel, hier hangt geen zwaard van Daclomes boven je, echter wél het zilveren zwaard van de Godin Kali, die laat afsterven wat niet meer dient, om zo werkelijk nieuwe geboortes te laten ontstaan. Hier komt innerlijke schoonheid vrij, iets wat al altijd in je aanwezig is geweest, maar er nog niet kon zijn….

Geboorte aan mystieke zielkrachten: een geesteskind

Demeter geeft na haar terugtrekking in de grot geboorte aan een tweeling, een zoon en een dochter. De geboorte van de kinderen draagt de symboliek dat je na een innerlijke ondergrondse reis geboorte geeft aan mystieke zielskrachten. De zoon is een sprekend heldenpaard en de dochter blijft mystiek en onzichtbaar, waar alleen zij die ook door de onderwereld reizen haar zullen kennen.

Het kost vreselijk veel moeite en inspanning om het lichaam te leren spreken op een constructieve manier. Het moet echter, om te kunnen laveren langs de moerassen van onderdrukking en oncontroleerbare uiting die het trauma doen herleven. Vele extreme ervaringen zullen niet in woorden te vatten zijn.

Zij die door een trauma heen gaan en aan de andere kant eruit komen, schenken het leven aan een nieuw deel van zichzelf, een geesteskind dat wel het speciale talent kan hebben om anderen te gidsen op hun reizen door de onderwereld, dat onbevreesd kan resoneren met het onuitspreekbare, wiens ware naam nooit bekend zal worden bij diegene die hun leven hier op aarde aan de oppervlakte leven.

Wanneer je vrijwillig of niet, totaal ingewijd bent door de Goden,
 zul je gloeien met een kracht die mensen voelen maar deze niet helemaal begrijpen.

Net als Demeter, hoef je geen woord te zeggen,
 puur je aanwezigheid wordt de katalysator voor succesvolle verandering. Je claimt je verbintenis met de mysteries die niet uitgesproken kunnen worden.
 Je hebt een wederzijds creatief partnerschap opgeëist 
met de (Ware) Natuur en haar intelligentie, 
en ook met alle onuitgesproken en onuitspreekbare intuïtieve wijsheid
 (die verworpen is door de dominante cultuur).



Demeter bevrijdt de duif en de dolfijn,
zodat zij ook hun werk kunnen doen

Dit is het geschenk als je de inwijding tot een bekrachtiging hebt volbracht, dan heb je je kosmische Cheiron, de gewonde genezer in jezelf laten ontwaken. Je medicijnbuidel vol pijn is getransformeerd tot innerlijke kracht, zachtheid en doorleefde wijsheid. Dit alles draagt een hogere vibratie in zich waarin anderen – die zich nog in de moerassen en afgronden bevinden – kracht kunnen putten, als een lichtvonk in de donkere tunnel van onzekerheid en naakte kwetsbaarheid.

De dolfijn staat voor het bevrijden van intellect, empathisch vermogen, helper in nood, moederinstinct en waakzaamheid.
 De duif staat symbool voor vrede en moederschap, vrouwelijke seksualiteit en rouw. Zij draagt het regenlied, waar rouwen nieuwe wateren van het leven laat ontstaan. Het draagt de herinnering dat nieuw leven onder alle omstandigheden mogelijk is.
 De grot staat symboliek voor Moeder Aarde, wat staat voor de oervrouwelijke energie welke creaties en nieuwe geboortes beschikbaar maakt.

Tevens draagt Demeter innerlijk de kleur rood in deze mythologische vertelling. Het is het rood van woede, 
rood als het bloed van de opoffering, de bevalling en de geboorte 
– en ten slotte rood van bekrachtiging.

Godin Demeter draagt het verhaal
van de ‘Inwijding in je ware natuur’

‘Je zult de trauma’s uit je verleden onder ogen moeten zien
om de kracht die jou is afgenomen op te eisen’

Er is een inwijdingsverhaal waarin Demeter, de Godin met het merriehoofd en een duif en een dolfijn uit haar handen bevrijdend, symboliek staat voor de inwijding die we we krijgen door een trauma uit het verleden. Zij is een oude mysterieuze Godin, die bijna vergeten is door de geschiedenis.
Zij draagt echter een waarachtig geschenk voor de ziel in zich: Demeter ontmoet je namelijk in de ‘Grot van de Inwijding‘. Haar verschijning houdt de belofte van vrede, profetieën en verruimd bewustzijn in, naast een diepere, meer bezielde relatie met de (ware) natuur.
 De uitdaging ligt in het onder ogen komen van je oertrauma’s, ook wel de moederwond onder alle verwondingen genoemd, om zo de kracht die je is afgenomen opnieuw toe te eigenen. Een diepe verwonding laat je onbewust een sturing geven in je handelen – het haalt je uit je authentieke en oorspronkelijke zijn.

Michael Mead: ‘Seksueel trauma in de kinderjaren is een inwijding die op het verkeerde tijdstip, voor de verkeerde persoon, op de verkeerde manier, met de verkeerde bedoeling, door de verkeerde persoon wordt aangedaan, maar het blijft desalniettemin een inwijding. Net zoals initiatie in een volksstam, veroorzaakt seksueel geweld, misbruik van kinderen een verwijdering van de gewone wereld en de verwonding die de geïnitieerde voor altijd veranderd.
Alle vormen van trauma veroorzaken in essentie dezelfde problemen:
 – de inbreuk in veiligheid en heiligheid en intimiteit schending.’

Deze onvrijwillige vuurproef komt zelden tot zijn bekrachtigende voltooiing.

De wijsheid die de Godin Demeter in zich draagt is de ondersteuning om de inwijding wél te voltooien, om het oertrauma wat inbreuk in je eigen veiligheid, heiligheid en intimiteit veroorzaakte in de eigen oermoederschoot te helen. Er is vaak heel veel onbegrip wat dit soort vormen van inwijdingen in de psyche met je doen, hoe ze je laten handelen – of je juist laten bevriezen in je levensstroom. (uit: De Weg van het Paard, Linda Kohanov)

Eer jouw eigen heilige reis

Eer je eigen schaduwwerk, laat je onbegrepen voelen als je je eigen rokken aan het weven bent en je indaalt in jouw diepgaande zielswerk. Maak jezelf heilig, begrens je eigen energie, leer scherp-zien wie en wat er met blubberlaarzen binnen komt walsen in jouw innerlijk huis, respectloos en vanuit eigen belangen handelend. Je mag ‘Nee’ zeggen. Je moet het zelfs. Om zo jezelf niet meer kwijt te raken. En besef: elke nee aan iets of iemand is een volle Jaaahh aan jouw Zelf.

Er is een dikke portie zelfliefde gevraagd om je eigen inwijding te voltooien.
Het zal zo dienstbaar zijn, misschien wel je zielsmissie in dit leven, zodat er eindelijk iets stopt, zoals een oud (familie)karma – waardoor dan eindelijk je Dharma, je bezielde adem bevrijdt wordt…. En juist hier geef je dan jouw unieke geboortes aan je creatiekinderen, je zielskinderen, net als Demeter…

In deze liefde,
Siska

• Deze wijsheid omtrent Godin Demeter komt o.a. uit ‘de Weg van het Paard’ van Linda Kohanov, samen met wijsheid die ik in andere archetypische verhalen en sprookjes heb gesprokkeld en dankzij het zelf doorleven van vele inwijdingen.