Begrenzen, het is zo een standaard woord in ons woordgebruik, maar wat draagt het in haar essentie nu echt? En dan dat ‘helen’, ook zo een woord waar ik zo vaak vraagtekens bij kan zetten… Daarom beschrijf ik het liever als ‘iets onderdak schenkend dankzij dieper inzicht…’
In mijn beleving zijn gezonde grenzen rijk aan wederzijds respect naar elkaar, waar je elkaars grens van veiligheid en geborgenheid eert, waar je een nederige buiging voor kunt maken naar een ander. Dit kun je bijvoorbeeld heel mooi ervaren als je met paarden samenwerkt en de beschrijving ervan vond ik ooit in het boek van Linda Kohanov ‘De Weg van het Paard’, waar ze ‘De Dans op de grens’ zo prachtig beschrijft dat ik het graag met je deel.
De dans op de grens
De dans op de grens draagt een geschenk: Als er boosheid in je opkomt, is dat een teken dat iemand je fysieke of psychologische ruimte is binnengedrongen, misschien onbedoeld, misschien om je in zijn/haar macht te krijgen of je uit te buiten. Hoe dan ook, de plotselinge dot energie die omhoog bruist met deze emotie helpt je om je ruimte te verdedigen wanneer iemand je grenzen uittest.
Deze dans draagt ook een uitdaging: Er is moed en alertheid nodig om kwaadheid goed te gebruiken. Op het moment dat iemand over je grens gaat, dien je bereid te zijn om uit te spreken dat diegene terug dient te gaan, zelfs al verkeerd deze persoon in een hogere positie. Want hoe sneller je dit kleine ongemak onder ogen ziet, des te kleiner de kans dat je het op iemand anders afreageert.
Afgeleide woede, die als kwaadheid onbewust naar een onschuldige kan worden omgeleid, is een overblijfsel van het onderdrukkingsparadigma. Kwaadheid werd een taboe gemaakt. Wat ik zo mooi vind is dat Linda ook schrijft over hoe kinderen, hooggevoelige mensen en paarden zich geagiteerd voelen als ze bij iemand in de buurt zijn die onecht is. De gevoelens die opkomen zijn dan alarmsignalen dat wijst op een wisselwerking met iemand die niet is wat deze lijkt te zijn, die bijvoorbeeld een masker van blijheid, vriendelijkheid, moed of controle draagt terwijl deze zich eigenlijk agressief, droevig of angstig voelt.
Fragment uit mijn boek In de Liefde voor het Wilde Hart, Sleutel 1: Je hart gaan vertrouwen:
Paarden zijn puur en zij zijn schepsels met een alert emotioneel bewustzijn.
Zij vragen aan de mens om authentieke gevoelens en beweegredenen te erkennen.
Paarden zien geen goede of slechte emoties, ze oordelen niet.
Ze reageren op het masker wat het werkelijke gevoel aan het verbergen is.
Paarden ervaren dit masker als stress, deze niet geleefde waarheid en trouwheid aan het werkelijke gevoel. Het enige wat ze van de mens vragen die met hen werkt is om te tonen wat er aan de oppervlakte wil komen, te erkennen hoe je je werkelijk voelt in het moment. Ze prikken simpelweg door de leugen naar je eigen hart heen.
Als je je hart toestemming geeft om te tonen waar het uit balans is, zal de energie van oprechtheid weer stromen.
Onzekerheid, angst, boosheid, jaloezie, prestatiedrang, geheimen verbergen; het zijn emoties die onze hartslag en ademhaling versnellen, ook al zetten we een stralend masker op. Het hele lichaam zal onder spanning komen te staan. (einde fragment)
Bufferzones die veiligheid bewaken
Het woord ‘grens’ staat voor een buigzame fysieke of psychologische bufferzone die, mits gerespecteerd, je de ruimte geeft je te te ontspannen en je veilig te voelen in iemands nabijheid, wat tot meer vertrouwen en intimiteit leidt. De dans op de grens staat dan ook voor een begroeting, een dynamische energetische handdruk – niet over (overheersend) leiderschap. We hebben allemaal bufferzones nodig die gaan spreken als je ongemak voelt opkomen, dat je een stapje terug kunt doen zonder dat je de verbinding verbreekt, dat je elkaar even de ruimte geeft die nodig is om je veilig en aanwezig te blijven voelen.
Linda beschrijft in de dans met een paard dat als jij het paard benaderd, het paard de grens aangeeft – en als het paard jou benadert jij de grens aangeeft. Zij werkt vooral met (emotioneel) gewonde paarden, waar vertrouwen soms ver te zoeken is en opnieuw opgebouwd dient te worden. Net zoals er gewonde paarden zijn, zo zit dat ook in de mens opgeslagen, wat we fatsoenlijkheid zijn gaan noemen. Het bevindt zich in het onbewuste, de diepere onderlagen van de psyche – en stuurt dan ook het gedrag aan, zonder dat je je daar werkelijk bewust van bent.
In mijn boek Het Wilde Hart benoem ik dit ‘het braaf geslagen kind’, en in de diepere lagen van de vertelling van het Lelijke Eendje vond ik een bedding voor dat wat mij (ook) was overkomen. Vele generaties dragen de verwonding in hun ware creatieve natuur die ervoor heeft gezorgd dat het energetische Huis ging lekken aan alle kanten (via het onderdrukkingsparadigma).
Het helende sprokkelpad naar Thuis is een lange kronkelende weg,
waar je wel degelijk selectief hebt te gaan zijn in wat je nog dient,
wat nog voedend is – en wat mag gaan…
Dit is soms de grootste uitdaging: loslaten, uithaken, ont-doen,
iets gaan laten, laten rusten, laten verteren, beademen,
laten sudderen, iets de Tijd gaan geven (ademruimte)….
Het is een doorgaande creatiespiraal een levensproces…
Zoals een boom blijft groeien en haar stam elk jaar een nieuwe levensring maakt, zo dijen wij in onze levensreis ook beetje bij beetje uit in onze ruggengraat waar de levenskracht richting de nieuw gevormde takken gaat, terwijl de wortels nog verder hun weg in de aarde vinden, waar ze in verbinding zijn met een veel groter netwerk en diverse bioritmes – en met andere dimensies en bewustzijnslagen die zich ‘ondergronds’ bevinden en voorbij het alledaagse gaan. Dit alles schenkt de voeding voor groei van binnen naar buiten….
Je helingsproces schenkt daarmee een dieper inzicht in wat met jouw unieke pad en wezenskern resoneert. Soms liggen er nog triggers waar naar gehandeld mag worden vanuit je helende handelingen, zodat je het in een helder licht kunt gaan schouwen en ontrafelen…. Soms heeft iets zijn tijd gehad, soms mag er een boek gesloten worden – altijd in de dankbaarheid voor alle vormen van geschenken die gehuld liggen in de ervaringen en aanrakingen. Tja, soms is iets gewoon Klaar.
De Oerboom
Lessen als inwijdingen gaan omarmen
Bij tijd en wijle hoor ik mensen spreken over ‘lessen’ die we hebben te leren in het leven. Bij mij gaan dan de rugharen omhoog staan, ook omdat het in mij linkt naar het schoolsysteem, en dat dit leven een levensschool zou zijn. Alsof je wordt gecheckt met cijfers en toetsen en de potentie naar oranje lintjes en gouden bekers die je zou kunnen behalen… Het trekt je als jet ware in het hoofd-denken en smoort beetje bij beetje je creatieve natuur…
Omtrent dit thema vond ik mijn eigen veilige bedding in een totaal andere bewoording: dat het inwijdingen zijn… Inwijdingen zijn in de ruimste zin onderdompelingen in de diepte van de ziel, met een veel meer diepgaande bedoeling: de aangetrokken jassen in deze cultuur gaan ont-mantelen…
Je betekent dat je je gaat ontdoen van de ‘tot fatsoen geslagen innerlijke kindsdelen’, van je onderdrukte ware instinctieve Natuur – Zij blijft keer op keer aankloppen. Zij is ontembaar en volhardend. In sprookjes is de ‘klop op de deur’ letterlijk het instrument om een deur te openen in onze psyche. Het betekent woorden gebruiken die het opengaan van een doorgang bieden.
Door welke cultuur we ook zijn beïnvloed, we kunnen er niet omheen
dat de woorden ‘wild’, ‘ontembaar’ en ‘vrouw’ ons intuïtief raken….
(Uit ‘De Ontembare Vrouw’)
Het Wilde Hart is er wel degelijk…
Af en toe welt ze aan, tikt ze ons borstbeen aan,
raakt een diepe messteek in ons hart,
want Zij wil gehoord en gevoeld worden…
Het is de mogelijkheid om wakker te worden en het slaapstof uit onze ogen te wrijven. We kijken terug op de landkaart van onze reeds gemaakte levensreis en zien kruispunten in ons leven waar we keuzes hebben gemaakt; waar we trouw waren aan ons hart én welke ons eigen hart niet diende. Hier zien we hoe we onze vrijheid en gelukkige gevoel vaak onbewust hebben laten afhangen van de goedkeuring en het gedrag van anderen én hoe angst ons heeft afgeremd om werkelijk stappen te zetten.
Je kunt pas iets veranderen als je er eerst door aangeraakt bent, er soms tot op het bot mee de diepte in bent getrokken – om dan de stroom (pas) te gaan keren. Het zijn als symbolische sleutels die in het juiste slot gaan vallen. Het hoort bij ons Mens Zijn… Al het imperfecte in ons allen maakt ons juist zalig perfect! Er bestaat dan ook geen falen op zielsniveau!
In deze diepere lagen van bewustzijn kunnen schouwen geeft heel vaak rust en schenkt ook een vorm van veiligheid: om te gaan spreken, om juist iets wel te gaan stoppen, of juist iets aan te gaan en de sprong te wagen – omdat de persoonlijke angel er uit wordt gehaald. Je krijgt het zicht op een ruimer en weidser veld waar de essentie van alles helderheid krijgt.
Het terughalen van de Verloren Botten van je Ware Instinctieve Natuur
Al mijn bovenstaande schrijven gaat over het pad naar heilige begrenzing, vanuit de kracht van acceptatie… Je hebt dan verdrongen aspecten in de psyche terug in je bewustzijn gebracht – door je er bewust van te worden. Dit noem ik ook wel het terughalen van de ‘Verloren botten van je Ware Natuur’ – waar je weer vlees aan laat groeien.
Je kunt uiteindelijk pas iets veranderen als je het je bewust bent geworden…. En als je er dan achter komt, dan vraagt het vaak moed en een dapper hart om het in totale openheid én acceptatie te ontvangen… Dat kan soms een rauwe schrapende pijn schenken, en tóch is dit de enige weg, omdat het de haakjes uit je hele systeem haalt waar je nog geraakt kunt worden, wat linkt naar waar je nog lekt in de liefde, je energie – en mis je de Poortwachters van je innerlijk huis.
Oftewel: dit pad creëert gezonde begrenzing, omdat het iets stopt – en innerlijke balans schenkt. Hiermee laat je je energetische vruchtvlees rondom je innerlijke bottenstructuur meer en meer uitdijen…
Het draagt ook het geschenk dat je ten eerste je eigen beste vriend(in) gaat zijn, dat het je eigen liefde en compassie voor alles wat er in jou leeft opent, dat het een ruimte laat ontstaan om de mens die je in werkelijkheid helemaal bent weer alle adem te geven – in alles: het mooie en minder mooie en dat wat nog voeding nodig heeft… En dat stroomt dan weer door naar verbindingen met anderen…
Je gaat een balans ervaren met jezelf en je omgeving, waardoor er een evenwicht ontstaat tussen geven en nemen. Je zet niet langer je schouders onder het lot van anderen, omdat je ze hun eigen weg gunt. Je aura zal zuiverder worden waardoor je meer gelijkgestemden gaat ontmoeten, met mensen en gebeurtenissen op je pad die je grootse potentieel, je aroma en unieke Zijn omarmen en aanmoedigen… Zij voeden je zelfontplooiing… Je ont-plooit jezelf uit kreukels, trekt aangetrokken jassen uit en kiest in een constante en uitdijende beweging voor jezelf om dit toe te blijven staan, want het schenkt stroming, levendigheid, sappig vlees met een grote schaterlach van binnen naar buiten…
Je gaat staan voor je eigen prioriteit, je eigen voeding, groeiprocessen en waar jij je aandachtigheid en energie aan wilt schenken. Het laat een helderder pad onder je voeten groeien, ook al weet je nog niet waar het heen gaat. Je volgt je innerlijke sturing, als een geur van Thuis…. Je voelt een devotie opwellen, een een-puntige gerichtheid, doorziet verleidingen sneller en voelt een basistoon in jezelf kloppen…
Werkelijk Thuisgekomen zijn schenkt een totale overgave aan zelfontplooiing en zelfrealisatie
Je voelt je goed in je vel/energie en ervaart dat je overal Thuis kunt zijn, dat je je op je gemak blijft in elke omstandigheid – juist omdat je je gevoeligheid eert, je sensitieve Ware Natuur, en haar ingevingen kunt ontvangen – plus er naar gaat handelen. Je blijft niet nog ergens hangen als het niet resoneert – dan ga je juist verder, vanuit Grace en vloeiendheid…
Je eert je eigen energie (je meest kostbare eigendom!) en je draagt je Bronzen BH vol verve, wat staat voor het beschermen van lekkende ‘Moedermelk’: je redster-energie, je lek in de liefde, en je (te) goede gedrag…. Je draagt een gezonde be-grenz-ing…
Het is een pad waar je nog genoeg blauwe plekken en kleerscheuren gaat oplopen, met pieken en dalen in de vele stromingen die door en om je heen hun werk doen – of bij tijd en wijle in de marinade wordt gelegd… Waar het om gaat is of je in je eigen ruggengraat en centrum kunt blijven ondanks wat dan ook. Je innerlijke houding draagt de sleutel, met de wijze van kijken naar alle omstandigheden…
In deze staat van Zijn draag je de energie van de Oude Wijze, van Zij die Weet…. Zij leeft dan als een archetypische vertolking in jouw hele wezen en laat je het gevoel van Thuis zijn ten volste ervaren.
De verborgen en heilige pijn van de Oude Wijze
Wat in deze staat de grootste uitdaging kan zijn is dat je in de energie van de Oude Wijze als een stemvork gaat reageren op alles wat je kunt schouwen en je de pijn laat voelen die tot op het bot schraapt… Je ziet en eert de reis van iedere ziel, herkent de klemmen en vallen waar ze nog doorheen gaan, ze begrijpt hun blinde vlekken nog dieper, of hun beperkte zicht op iets… En je weet dat het juist allemaal bij hun inwijdingen hoort… (wat zo vaak ‘lessen’ worden genoemd).
Het laat je zo vaak zuchten en indalen, beseffende dat ze je nog niet kunnen horen, je eigen gesprokkelde inzichten en wijsheid nog niet kunnen ontvangen, er nog geen rijpheid voor is…
Dan heb je een Wachter te zijn, intens veel geduld en respect op te trommelen, omdat je ten diepste weet dat je anders hun grenzen kunt overschrijden en dit ook de stroming in de verbinding zal stollen.. Juist dát wetende kan zo diep schrapen – en toch, omdat je het weet, kun je het dragen… Hier stroomt een diepere Liefde, vanuit Grace, de nederige buiging makend….
Op zielsniveau zal een ieder in de juiste Tijd door de kosmische energie en hun ziel een energetische klop op de deur krijgen van hun innerlijk huis, waardoor er een uniek kronkelend pad zal opengaan… Wat overblijft is een diepe overgave en vertrouwen om de reis van een ieder te kunnen eren, juist omdat je dankzij je eigen zielsreis dieper en weidser bent gaan schouwen…
Een vlinder vroegtijdig bevrijden uit de cocon
zal het voor altijd zwakke vleugels geven
Iemand willen redden uit bepaalde situaties (vanuit mede-lijden) draagt liefdevolle intenties, toch is het niet altijd dé oplossing. We hebben namelijk zélf het energetische pad te bewandelen (uit de cocon te breken) willen we de sterkste vleugels rijgen aan ons eigen hartsverlangen en de werkelijke bedoeling van het leven gaan ontrafelen, waar alleen wij zelf het antwoord op kunnen vinden. We kunnen eigenlijk voor iemand alleen maar een lichtend voorbeeld zijn van het leven zelf in het nieuwe land, met het Wilde intuïtieve Hart aan de leiding.
Daarbij liefdevolle compassie dragen, een steun zijn zonder te willen dragen, juist naast iemand kunnen staan, voorleven en inspireren, zelfkennis en zelfonderzoek aanreiken, een oprechte reisbegeleider zijn en de juiste vragen blijven stellen door in de vraag van verwondering en aanschouwing te blijven.
Dit is bezield leiderschap aanreiken: dit is de weg van de Geheelde Heler (zij die de helende weg volbracht hebben en reeds vele cyclussen ervan doorleefd hebben). Anderen laten proeven en ruiken zonder het op te dringen, te overheersen, te beschermen of kant-en-klare oplossingen (cup-a-soup) aan te reiken. Hier blijft de vrijheid bestaan van eigen keuzes en iemand eren in wie deze is – en ook niet is. Hier stroomt een diepere liefde….
Het vraagt vooral voorleven om intens kwetsbaar te zijn en het zelf soms ook niet te weten… Om zo altijd een leerling van het leven te zijn naast een vorm van verworven meesterschap. Dit houdt ons jong van geest en altijd in een uitdijende groeimodus….
Wanneer iemand zich intens kwetsbaar en breekbaar opent,
dan komt er een vorm van pure schoonheid vrij…
In alle rauwheid ontvang je dan een glimp van de pure ziel….
Zij is onze La Loba, de Oude Bes, gerijpt door het leven zelf. Haar zetel is geworteld en stevig, haar vuur brandt volop in haar innerlijk huis, haar moederschoot. Ze kent de cyclussen van de maan door en door, het mystieke, de geheime onderwereld doorgrondt. Haar borsten zijn gevuld, als symbool voor het stoppen van het lekken van haar energie aan alles wat haar niet meer dient…
Waar jij je ook bevindt: hulde! We zijn namelijk allemaal onderweg…
En we blijven onderweg, in de doorgaande creatiespiraal van het leven,
alsmaar uitdijend verder het onbekende in…
Er is geen minder, beter, top etc… We zijn elkaars inspirators, aanrakers, archetypen en verwarmers, bevragers, voedselschenkers en rijpe bramenplukkers, allen dansend op onze eigen unieke tonen….
In deze liefde,
Siska
Het boek ‘De Weg van het Paard’ van Linda Kohanov met 40 inzichtkaarten is niet meer nieuw verkrijgbaar. Wel is er een nieuwe engelse versie uitgekomen met 42 kaarten: The Way of the Horse.
